Ίμια

Οι Εκδόσεις Ποιότητα έχουν εκδώσει δύο βιβλία ενός από τους πρωταγωνιστές της κρίσης των Ιμίων, του Ναύαρχου Χρήστου Λυμπέρη, πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου (Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες και Εθνική στρατηγική και χειρισμός κρίσεων). Οι μαρτυρίες του αναλύουν σχεδόν κάθε πτυχή της κρίσης των Ιμίων και αποτελούν ιστορικά κείμενα για το θέμα αυτό. Θα συνεχίζουμε να φωτίζουμε με νέες κυκλοφορίες την σημαντική αυτή ιστορική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κατωτέρω, παραθέτουμε τέσσερα άρθρα για το θέμα αυτό.

Στα Ίμια κάποιοι πρόδωσαν την Πατρίδα

Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Τούρκου ανωτέρου αξιωματικού που συμμετείχε ως επικεφαλής των βατραχανρθώπων στην απόβαση στη Μικρή Ίμια, φέρνουν στην επιφάνεια μια σειρά από σκληρά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.
Η απευθείας επικοινωνία του αρχηγού του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού με τον επικεφαλής της ομάδας και η φορτική πίεση που ασκήθηκε στους βατραχανθρώπους να αποβιβαστούν στη Μικρή Ίμια, χωρίς καμία προετοιμασία, γεννά το πρώτο ερώτημα:
-Με ποιά λογική ο αρχηγός του ΤΠΝ έστειλε πάνω στη Μικρή Ίμια τους άνδρες του, από τη στιγμή που ήταν εντελώς ανέτοιμοι επιχειρησιακά;
Αυτό το ερώτημα με τη σειρά του γεννά ένα άλλα ερώτημα:
-Θα διακινδύνευε ποτέ ένας αρχηγός κλάδου των ενόπλων δυνάμεων να διατάξει απ’ ευθείας, παρακάμπτοντας την ιεραρχία, μια τέτοια επιχείρηση, αν δεν γνώριζε εκ των προτέρων ότι αποκλείεται οποιαδήποτε αντίσταση;
Το ερώτημα αυτό γεννά κι αυτό με τη σειρά του ένα άλλο ερώτημα:
-Πώς ήταν σίγουροι οι Τούρκοι ότι ήταν αφύλακτη η Μικρή Ίμια;
Και προχωράμε στα ερωτήματα:
-Ποιοί και γιατί άφησαν αφύλακτη τη Μικρή Ίμια;
-Οι υπεύθυνοι για την εγκληματική αυτή παράλειψη τιμωρήθηκαν;
Και το τελικό ερώτημα:
-Πώς ήταν σίγουροι οι Τούρκοι ότι δεν θα ασκηθεί βία εναντίον των Τούρκων βατραχανθρώπων, που με μόνα τους εφόδια ψωμοτύρι από το μπακάλικο αποβιβάσθηκαν σε ελληνικό έδαφος;
ΜΗΠΩΣ ΚΆΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΣΕ ΑΝΩΤΑΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΙΒΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΜΙΚΡΗ ΙΜΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ, ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΑ ΙΜΙΑ, ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΗΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ;
ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΥΠΟΘΕΣΗ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΧΑΘΗΚΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ, ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ;
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΠΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ;
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΕΧΕΙ ΜΠΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΥΚΛΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ Ο ΛΑΟΣ ΕΠΕΒΑΛΛΕ ΤΗ ΣΚΛΗΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΝΟΧΩΝ ΣΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ;

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2010/07/blog-post_2048.html#more

«Τα Ίμια και ο Οτζαλάν»

Από το βιβλίο του Σάββα Καλεντερίδη «Παράδοση Οτζαλάν – Η ώρα της αλήθειας«, το κεφάλαιο «Τα Ίμια και ο Οτζαλάν»:
«Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, όταν άρχισε να ανεβαίνει η ένταση στα Ίμια, οι Τούρκοι στρατηγοί είχαν συσκεφθεί στο τουρκικό επιτελείο και είχαν προβεί στην εκτίμηση ότι υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο, οι ίδιοι ήσαν εντελώς ανέτοιμοι να χειριστούν στρατιωτικά μια κρίση και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν σε θέση να διεξάγουν έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Θα ήταν ολοκληρωτική καταστροφή γι’ αυτούς.
Από την άλλη πλευρά, αν ήθελαν να θέσουν…θέμα αμφισβητούμενων νησιών, είχαν μια σειρά από άλλα νησιά να το κάνουν. Τα Ίμια ήσαν τα πλέον ακατάλληλα, αφού η Τουρκία τα είχε παραχωρήσει με συμφωνία στην Ιταλία και αυτή με τη σειρά της, τα παραχώρησε πάλι με συμφωνία στην Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που λίγες μέρες μετά ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ισμαήλ Χακκί Καράνταϊ, αναφερόμενος στην κρίση των Ιμίων, δήλωνε: «Ήταν ένα στρατηγικό λάθος».
Ο Σημίτης, πρωθυπουργός δύο ημερών, χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης, δεν κατάφερε να χειριστεί αποτελεσματικά την κρίση και στην ουσία κρεμόταν από τις διαθέσεις των Αμερικανών. Από τη μια μεριά η Τουρκία, η οποία παρόλο που ήταν σε μειονεκτική θέση από πλευράς συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή, έθετε προκλητικά τελεσίγραφα προς την Ελλάδα με την απειλή βίας, και από την άλλη ένας άπειρος πρωθυπουργός, που δεν είχε λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Ας δούμε όμως την κατάσταση.
Στα Ίμια ήμασταν σαφώς σε πλεονεκτική θέση, αφού, αφ’ ενός μεν είχαμε με το μέρος μας το διεθνές δίκαιοκαι αφ’ ετέρου ο συσχετισμός των ναυτικών δυνάμεων που είχαν καταπλεύσει στην περιοχή ήταν υπέρ ημών. Στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο το Αιγαίο ο ελληνικός στόλος κυριαρχούσε. Στον Έβρο ήμασταν απολύτως ασφαλείς και σε σαφώς πλεονεκτική θέση, αφού γνωρίζαμε ότι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κινήσουν ούτε ένα άρμα, λόγω των παρατεταμένων βροχοπτώσεων, που είχαν καταστήσει όλα τα δρομολόγια των αρμάτων αδιάβατα. Την ίδια στιγμή όλες οι μονάδες του ελληνικού Δ΄ Σώματος Στρατού είχαν κινητοποιηθεί άμεσα και βρίσκονταν έγκαιρα στις θέσεις που προβλέπουν τα σχέδια, σε ποσοστό 100%.Σε επίπεδο προετοιμασίας και κινητοποίησης κρατικών μηχανισμών, ήμασταν μερικές μέρες μπροστά από τους Τούρκους, λόγω της διακλαδικής άσκησης «Αλέξανδρος – 99″, που ήταν σε εξέλιξη. Από την άλλη πλευρά, τα δύο από τα τέσσερα αρματαγωγά των Τούρκων ήσαν εκτός ενεργείας για διάφορους λόγους, άρα οι Τούρκοι δε μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αμφίβια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας. Δεν μπορούσαν να κάνουν πόλεμο δηλαδή.
Και ενώ η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα σε επίπεδο στρατιωτικής δύναμης, δεχόταν από την Τουρκία προκλητικά τελεσίγραφα με την απειλή χρήσης βίας. Και αντί να διαπραγματευτεί πολιτικά την υπεροχή που είχε σε στρατιωτικό επίπεδο, τελικά, υποχώρησε. Τι να πεις! Κανείς δε θέλει πόλεμο, αλλά και κανείς δεν μπορεί να ακυρώνει την υπόσταση και τις βασικές αρχές λειτουργίας ενός κράτους. Και όταν ένα άλλο κράτος προσπαθεί να σου αποσπάσει πολιτικά οφέλη με απειλή χρήσης βίας, δεν υποχωρείς άτακτα, τη στιγμή μάλιστα που έχεις και το πλεονέκτημα στον τομέα αυτό.
Ανεξάρτητα με το ποιος και γιατί προκάλεσε την κρίση, τα Ίμια ήταν μια ευκαιρία να πάρουν οι Τούρκοι ένα ιστορικό μάθημα και να συμμορφωθούν με αυτά που επιβάλλει η διεθνής νομιμότητα και ο πολιτισμένος κόσμος. Και δεν υπονοώ φυσικά τον πόλεμο, αλλά τη σωστή διαχείριση της κρίσης, που θα ξεγύμνωνε τις αδυναμίες της Άγκυρας, που ήταν πολλές. Όλα αυτά όμως δεν μπορούσε να τα δει και να τα αξιολογήσει η νεοσύστατη κυβέρνηση και ο άπειρος, χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης, πρωθυπουργός. Δεν μπόρεσε να δει την Ελλάδα και την ιστορία της και εξέλαβε τα γεγονότα ως μια συνωμοσία εναντίον του. Είδε το δένδρο και δεν είδε το δάσος.»

Το βιβλίο «Παράδοση Οτσαλάν: Η ώρα της αλήθειας» είναι των εκδόσεων ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/01/blog-post_28.html#more

Ο Σημίτης φοβήθηκε εκείνο βράδυ της κρίσης στα Ίμια τους στρατιωτικούς

Η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε το πολιτικό κενό στην Ελλάδα για να στήσει σκηνικό πολεμικής σύρραξης

ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Κ. ΚΑΡΥΩΤΗ *
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙκαμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για το βιβλίο της χρονιάς (Αθανάσιος Έλλις και Μιχάλης Ιγνατίου,ΙΜΙΑ:
ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2009). Οι δημοσιογράφοι Μιχάλης Ιγνατίου και Αθανάσιος Έλλις έκαναν για πέντε χρόνια μια πολύ καλή δουλειά, ερευνώντας τα αχανή αρχεία της κυβέρνησης των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον. Ήταν τόσο δύσκολη και κοπιαστική η έρευνα που είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μερικές φορές σκέφτηκαν να τα παρατήσουν. Ευτυχώς που δεν το έκαναν διότι τώρα έχουμε μια καλύτερη εικόνα εκείνων των δύσκολων και τραγικά επικίνδυνων ωρών για τη χώρα μας «στην κρίση των Ιμίων».
Από τα στοιχεία που προσκομίζει το βιβλίο προκύπτει ξεκάθαρα ότι η τότε ελληνική πολιτική ηγεσία κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι οι Τούρκοι είχαν προμελετημένα ρίξει μια πεπονόφλουδα που αν την πατούσαμε θα μας κόστιζε περισσότερο από όσο θα κόστιζε σε αυτούς. Οι επικριτές του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη μέχρι σήμερα επαναλαμβάνουν μονότονα τη στρατιωτική μας υπεροχή εκείνη την νύχτα γύρω από τα Ίμια και θέλουν να λησμονούν την υπεροχή που είχαν οι Τούρκοι στα υπόλοιπα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Ανακαλώ στη μνήμη μου μια συζήτηση, λίγες μέρες μετά την κρίση, ανάμεσα στον αείμνηστο δημοσιογράφο και παλαίμαχο ανταποκριτή στην Ουάσιγκτον Λάμπρο Παπαντωνίου με αξιωματούχο του Αμερικανικού Πενταγώνου, στην οποία έτυχε να ήμουν παρών. Ο Αμερικανός εξήγησε στον Λάμπρο ότι η ελληνική κυβέρνηση έδειξε σωφροσύνη και απέτρεψε μια μεγάλη αιματοχυσία που στο τέλος θα είχε χαμένη την Ελλάδα μια που, κατά την γνώμη των Αμερικανών, θα χάναμε τουλάχιστον δυο μεγάλα νησιά στο Αιγαίο και ένα μικρό μέρος της Θράκης σε περίπτωση, έστω και βραχύβιας, πολεμικής σύρραξης. Μην ξεχνάμε επίσης με δεδομένο ότι το «ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου» ήταν στα χαρτιά μόνο, οι Τούρκοι, αν αντιμετώπιζαν απώλειες στο Αιγαίο, θα εκμεταλλευόταν την ευάλωτη Κύπρο.

Διαβάζοντας με προσοχή το βιβλίο των δύο δημοσιογράφων διαπιστώνει κανείς την προσεκτική προσέγγισή τους σε σχέση με τα αμερικανικά απόρρητα έγγραφα που ανακάλυψαν και φέρνουν στο φως της δημοσιότητας προσφέροντας μια πλήρη εικόνα εκείνων των δραματικών ωρών. Είναι βέβαιο ότι η αμερικανική πλευρά δεν αποχαρακτήρισε όλα τα σχετικά έγγραφα. Ωστόσο, φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι τότε Αμερικανοί ιθύνοντες κάθε άλλο παρά επιθυμούσαν ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση.

Επίσης, φαίνεται ότι η πιο τραγική φιγούρα της πιο κρίσιμης βραδιάς ήταν ο Ναύαρχος Λυμπέρης που οι Αμερικανοί, για έναν ανεξήγητο λόγο, αντιπαθούσαν ιδιαίτερα. Ίσως όμως ο λόγος να μην ήταν και τόσο ανεξήγητος. Ο Χρήστος Λυμπέρης τοποθετήθηκε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, Ναυτικός Ακόλουθος στην Πρεσβεία μας στην Ουάσιγκτον και από την αρχή φάνηκε ότι κρατούσε αξιοπρεπή και υπερήφανη στάση και δεν ήταν απλώς ένας ακόμη «yesman» στις διάφορες συσκέψεις στις οποίες λάμβανε μέρος. Αυτό οι Αμερικανοί δεν του το συγχώρεσαν ποτέ και προσπάθησαν να τον εξοντώσουν τη νύχτα των Ιμίων, κάτι που τελικά πέτυχαν. Να υπενθυμίσω ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν επανήλθε στην εξουσία, επανέφερε τον Λυμπέρη στο στράτευμα και τον έκανε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Ένα μέρος της τραγωδίας του Λυμπέρη ήταν η ταλαιπωρία από την ίδια την κυβέρνησή του η οποία, στην πιο κρίσιμη νύχτα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις των τελευταίων δύο δεκαετιών, τον έκανε να κυκλοφορεί μεταξύ Πενταγώνου και Βουλής ενώ σε κρίσιμα σημεία δεν είχε καμιά επαφή με τις στρατιωτικές μας δυνάμεις, που κατ’ εντολήν του είχαν περικυκλώσει τα Ίμια. Αυτό ήταν, κατά την γνώμη μου, ένα από τα πιο σοβαρά λάθη του Σημίτη εκείνο το βράδυ. Φοβήθηκε ότι αν κλεινότανε στην αίθουσα επιχειρήσεων του Πενταγώνου θα τον παγίδευαν ο Λυμπέρης και οι άλλοι αξιωματικοί που, όπως ο ίδιος νόμιζε, επιθυμούσαν πόλεμο με την Τουρκία. Βέβαια, είχε ήδη υποσχεθεί στον Πρόεδρο Κλίντον ότι δεν επιθυμούσε στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία.

Αμέσως μετά την έκδοση του βιβλίου, δεν ήταν λίγοι στην Ελλάδα εκείνοι που άρχισαν να πανηγυρίζουν, χωρίς μάλιστα να το έχουν διαβάσει, διότι λανθασμένα και προκατειλημμένα έσπευσαν να αντλήσουν το συμπέρασμα, εθισμένοι στη λογική του μαύρου-άσπρου, ότι οι κακοί στα Ίμια ήταν οι Αμερικάνοι και ο Σημίτης.

Εάν όμως είχαν διαβάσει απλώς και μόνο τον πρόλογο του βιβλίου θα διαπίστωναν ότι οι Έλληνες συγγραφείς, που δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να θεωρηθούν φίλοι των Αμερικανών και του Σημίτη, είχανε βγάλει τα εξής συμπεράσματα:

1.Ο στόχος της ελληνικής κυβέρνησης ήταν η απεμπλοκή και η αποτροπή της σύρραξης.

2.Η Τουρκία δημιούργησε ένα σκηνικό πολεμικής σύρραξης εκμεταλλευόμενη την πολιτική αβεβαιότητα και το κυβερνητικό κενό στη Ελλάδα. Η δε Τσιλέρ, που αντιμετώπιζε το φάσμα δίκης για διαφθορά, χρειαζόταν την κρίση για να μετατοπίσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

3.Δεν υπήρξε αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της κυβέρνησης της Ελλάδας διότι επικράτησαν προσωπικές έριδες και καχυποψίες.

4.Από τα αμερικανικά έγγραφα προκύπτει σαφέστατα ότι η Ουάσιγκτον όχι μόνο δεν προκάλεσε την κρίση, αλλά, αντίθετα, στην αρχή προσπαθούσε να αφυπνίσει την “κοιμώμενη Αθήνα” προειδοποιώντας την ότι αυτή πλησιάζει, ενώ στη συνέχεια λειτούργησε “πυροσβεστικά” αποτρέποντας στην ουσία τον πόλεμο.
* Ο Θεόδωρος Καρυώτης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις ΗΠΑ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΕΝΩΣΗΣ
Ένα σοβαρό σημείο, που συνήθως μας διαφεύγει, όταν ξεκινάμε τα παράπονα για τις αμερικανικές θέσεις είναι και η παντελής απουσία της ΕΕ κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης. Η απαράδεκτη αυτή στάση της ΕΕ συνεχίζεται και μέχρι σήμερα. Πρέπει οι Βρυξέλλες να επέμβουν σε αυτή τη διαφορά ανάμεσα στα δύο κράτη και να εξηγήσουν στους Τούρκους ότι το Φαρμακονήσι, το Αγαθονήσι, τα Ίμια και το Καστελόριζο δεν είναι μόνο ελληνικά νησιά αλλά και νησιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φανταστείτε την υποθετική περίπτωση κατά την οποία οι ΗΠΑ, εάν και όταν υπάρξει κάποια διαφορά ανάμεσα στη Φλόριδα και στην Κούβα, να ισχυριστούν ότι δεν εμπλέκονται σε αυτή τη διένεξη γιατί δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν την Κούβα!
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Η ηγεσία της Ελλάδας δεν ξέρει ακόμη τι θέλειΗ ΘΕΣΗτων ΗΠΑ εδώ και 35 χρόνια δεν έχει αλλάξει καθόλου αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως προς το γεγονός ότι ζει έναν μόνιμο εφιάλτη, που δεν είναι άλλος από το φόβο πολεμικής σύρραξης ανάμεσα σε δύο συμμάχους που γειτνιάζουν σε μια από τις πιο επικίνδυνες και εύφλεκτες περιοχές της υφηλίου. Βέβαια οι ΗΠΑ θέλουν μεν να αποφευχθεί οπωσδήποτε ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος αλλά «η ελεγχόμενη ένταση» αυξάνει την επιρροή της και της επιτρέπει να πουλάει «σιδερικά» και στους δύο λαούς. Βέβαια, η Ελλάδα για πολλά χρόνια τώρα αντιδρά απλώς στα γεγονότα και δεν ακολουθεί μια ενεργητική πολιτική στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Έχω την εντύπωση ότι η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας, ακόμα και σήμερα, δεν γνωρίζει τι θέλει. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου δεν σκέφτηκε ότι υπήρχε πιθανότητα οι Τούρκοι να θέλανε να δοκιμάσουν την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όπως έκαναν και με την τότε νέα κυβέρνηση Σημίτη. Έτσι, την Τετάρτη της 7ης Οκτωβρίου, δεν σκέφτηκαν ότι έπρεπε, μετά το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο, να γίνει μια σύσκεψη των Παπανδρέου, Πάγκαλου και Βενιζέλου με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και να συζητήσουν τα διάφορα σενάρια εκτροπής και τεχνητής κρίσης που ενδεχομένως αποτολμούσαν οι Τούρκοι δοκιμάζοντας τη νέα κυβέρνηση.

Απόσπασμα απο άρθρο του Φιλελεύθερου

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2010/01/blog-post_806.html#more

ΙΜΙΑ : Zώσα προσωπικη βιωματική μαρτυρία περί του «θερμού επεισοδίου» στα Ιμια τον Ιανουαριο του 1996

Του Μαρίνου Ριτσούδη
Απόστρατου Μάχιμου Υποπλοίαρχου
ΣΝΔ τάξεως 1990

«Μου ζητήθηκε να εκφράσω τα προσωπικά βιώματα, τη ψυχική φόρτιση και τη συναισθηματική έκρηξη, «το κροτάλισμα της καρδιάς των Ελλήνων ανδρών του Π.Ν.» που έζησα εμπλεκόμενος ή μάλλον μαχόμενος κατά την διάρκεια του «θερμού επεισοδίου»· ως Έλληνας Μάχιμος Αξιωματικός του Π.Ν. στο νεοαποκτηθέν Α/Γ ΣΑΜΟΣ.
και ταυτόχρονα υπερασπιστής της Πατρίδος μας και της Σημαίας μας στα Ιμια το 1996. Δημοσιεύματα υπήρξανε πάρα πολλά με αναφορά και ενδελεχή ανάλυση στις τακτικές και στα σχέδια, αλλά και στις πολιτικές ευθύνες και στις προεκτάσεις, στα παρασκηνιακά πολιτικά «παιχνίδια» και στο ρόλο που παίξανε οι «σύμμαχοί μας». Πέραν αυτού όμως υπήρξε ελάχιστη η αναφορά στο ηθικό φρόνιμα των ανδρών που λάβανε μέρος, στην ψυχική δοκιμασία, στην εναλλαγή συναισθημάτων που κυριάρχησε και τούτο αποτελεί παράλειψη αναφοράς, μπορεί και αδικία για όλους τους Έλληνες, που ζήσανε έστω και με την σκέψη τους και την προσευχή τους την αγωνία, για την έκβαση, για την ντροπή και τον αποτροπιασμό, για την προδοσία και τον φόρο τιμής των Εθνομαρτύρων πεσόντων χειριστών του Ε/Π Π.Ν. 21. Αυτή η βιωματική αγωνία με την ένταση, τη σκέψη και την προσευχή, μάς έκανε κοινωνούς …

της παλαιάς λεβέντικης Ελλάδας, των Γιγάντων Εθνομαρτύρων μας, που θυσιάστηκαν για τα «Ιερά και τα Όσιά μας» για την Ελευθερία και το ξέπλυμα της ντροπής και της σκλαβιάς, για την νίκη του θανάτου και την Ανάσταση.

Πολλά θαυμαστά γεγονότα λάβανε χώρα τις ημέρες εκείνες, απίστευτα για τα μάτια τα δικά μας, αλλά ακόμη περισσότερο απίστευτα και για τα αυτιά εκείνων που ζητήσανε αργότερα να μοιραστούν τις εμπειρίες μας, τις εντυπώσεις μας, τις αγωνίες μας. Άξιον Θαυμασμού αποτελεί σήμερα στις μέρες μας να βλέπουμε στιγμές μεγάλης λεβεντιάς, ζηλευτής ρωμιοσύνης και παλικαριάς, τέτοιες που ούτε στα πιό αισιόδοξα όνειρα των αγαπόντων την Πατρίδα ονειροπόλων Ελλήνων, δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν· εκείνων που απογοητεύονται για την «κατάντια του νεοέλλ! ηνα της καφετέριας και της τεμπελιάς». Άξιον θαυμασμού και συγκινήσεως βλέποντας το βράδυ εκείνο της έντασης, τα φορτηγά του Ν.Σ., ολονύκτια να πηγαινοέρχονται στο Ναύσταθμο με βοή και ταχύτητα, χωρίς φρένα η και χωρίς φώτα, γεμάτα πυρομαχικά η και καύσιμα από τους ναύτες του Ν.Σ. -που άλλοτε τεμπελιάζανε και άλλοτε κοιμόντουσαν στις βάρδιες η και την κοπανούσανε ακόμη,- με σβελτάδα, επιδεξιότητα και άκαμπτο φρόνημα κούρασης ψυχής και σώματος. Διαταχθήκανε να μεταφέρουν ολονύκτια πυρομαχικά, υλικά και καύσιμα για την ανάληψη πλήρης επιχειρησιακής ετοιμότητας απόπλου της φρεγάτας ΑΙΓΑΙΟΝ που διέκόψε τις εργασίες επισκευής ΠΕΑΚ για να αποπλεύσει στις 0300 την 31 ΙΑΝ 1996, «ανοίγοντας» τα σχέδια επιχειρήσεων που είχαν διαταχθεί και να ενσωματωθεί στή θέση «ακροβολισμού». Άξιον Θαυμασμού αποτελεί το γεγονός ότι παρά την απειλή του πολέμου οι άνδρες Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, και στρατευμένοι, κατόπιν πολεμικής ανακλήσεως επιστρέφανε στα πλοία του στόλου, όσο γρηγορότερα μπορούσαν, με οποιοδήποτε μέσον, άλλοι δακρυσμένοι και άλλοι χαρούμενοι, προφέροντας στα χείλη τους και στην καρδιά τους το «πόλεμος, πόλεμος, θα τους τσακίσουμε…» και βέβαια όχι από μίσος ούτε από εκδικητικότητα, αλλά από αγανάκτηση και ενθουσιασμό, από περηφάνια και λεβεντιά, γιατί ο Έλληνας δεν θέλει να αδικεί, αλλά δεν επιτρέπει και την αδικία, ούτε για σπιθαμή γής αλλά ούτε και για απομακρυσμένο άγονο κατσάβραχο της θάλασσας. Το θαυμαστό είναι ότι κανείς δεν απουσίασε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, κανείς δεν δείλιασε, αλλά πληροφορήθηκα ακόμη ότι και κάποιοι που είχανε αναρρωτική άδεια για διάφορες ελαφρές ασθένειες, δώσανε το πολεμικό παρόν στο πολεμικό σάλπισμα, και προκαλέσανε τον θαυμασμό και τη ρίγη συγκινήσεως των ανωτέρων τους. Άλλοι πάλι διακόψανε από μόνοι τους τις κανονικές άδειές τους και επιστρέφανε στην υπηρεσία τους από τον τόπο των διακοπών τους, πρίν ακόμη φτάσει η διαταγή της ανάκλησής τους. Τούτη η πύρωση της καρδιάς και η ανάφλεξη της λεβεντιάς, δεν οφείλονταν σε έκρηξη παρορμιτισμού η και άγονου επιφανειακού ενθουσιασμού, αλλά στην χρόνια θρασύδειλη τακτική παραβιάσεων και ενοχλήσεων των Τούρκων στο Αιγαίο, είτε με σκάφη θαλασσίων ερευνών, είτε με ακταιωρούς, είτε με τους θρασύδειλους ψαράδες τους, αλλά και με τα μαχητικά τους ακόμη τα οποία τα ζούσαμε χρόνια «στο πετσί μας», με αγανάκτηση και αποστροφή και δεν τα ανεχόμαστε, διότι για μας είναι υποχώρηση και παράδοση Εθνικών δικαιωμάτων και ιδανικών στους Τούρκους· και πάντοτε αναρωτιόμασταν πότε θα έρθει η ώρα, να τους δείξουμε ότι είμαστε άξιοι απόγονοι των εθνομαρτύρων πατέρων μας του Μιαούλη, του Κουντουριώτη, του Κανάρη και όλων των αγνώστων αφανών Ελλήνων ηρώων μας. Διότι θαυμαστή παράδοση ανδρείας και λεβεντιάς κουβαλάμε και δεν είναι τυχαίο γεγονός που κάθε πολεμικό πλοίο, φέρει όνομα λαμπρής ιστορίας, νίκης, θυσίας, πατριωτισμού και ηρωισμού, και τούτο αποτελεί ξεχείλισμα ιστορίας ξεχείλισμα ανδρείας, υπέρβαση λεβεντιάς διότι πάντοτε οι «μια φούχτα Έλληνες» με την Πίστη τους σε Αληθινό Θεό κάνανε το θαύμα, το απίστευτο, το αναπάντεχο, θαύμα μόνο για εκείνους βέβαια που είναι ορθολογιστές και μετράνε τις αξίες και τις δυνάμεις με τα νούμερα και τους εξοπλισμούς και όχι με την παλικαριά το ανδρείο φρόνημα και την ελεύθερη ψυχή που αψηφά, περι! γελά αλλά και κοροϊδεύει και τον ίδιο το θάνατο.

Μετά τον απόπλου των πλοίων και την έξοδό τους από την Ψυτάλλεια, ο Εθνικός μας Ύμνος ηχούσε από τα μεγάφωνα, όπου τον υποδεχόμασταν με ρίγη συγκινήσεως και δάκρυα χαράς και με χαμόγελο στα πρόσωπά μας, αλλά και κάποιοι με σιγανή φωνή και μεγάλη κατάνυξη ψάλανε το «Υπερμάχω Στρατηγό τα νικητήρια…» προς την Προστάτιδα Παναγία μας, που πάντοτε υπερασπιζόταν την Ελλάδα μας. Μετά αυτού πολεμικός συναγερμός στα μεγάφωνα και όλοι στις θέσεις τους με εγρήγορση, με συγκίνηση, με καρδιοχτύπι αλλά και νηφαλιότητα και καθαρό μυαλό, χαμογελαστοί και λεβέντες, επεξεργαζόμασταν όλες τις πληροφορίες και τις εξελίξεις όλες τις υποκλοπές και το εξελισσόμενο σχέδιο δράσης. Το πολεμικό σήμα που «πέρασε» από την Κ-11 του Γ.Ε.Ν. με την ευχή του ΑΓΕΝ και την προσδοκία να φανούμε αντάξιοι της ένδοξης ιστορίας του Π.Ν. καθώς και την ευχή για την Βοήθεια του Θεού στις εξελισσόμενες επιχειρήσεις, μάς έφερε δάκρυα, τρέμουλο στα πόδια, ρίγος πατριωτισμού, λεβεντιά, Χάρη Θεού, αλλά και αγανάκτηση και αποστροφή για το Τούρκικο θράσος. Ήμασταν πλέον σίγουροι ότι πάμε για πόλεμο, γνωρίζαμε ότι γράφαμε ιστορία, αλλά το ηθικό των ανδρών γινόταν ακόμη πιο υψηλό και ακόμη πιό άκαμπτο.

Τούτες οι στιγμές ήτανε φοβερές και θαυμαστές διότι ώρες ολόκληρες παραμέναμε πανφυλακή στις θέσεις συναγερμού, ακούραστα χωρίς διόλου ραθυμία και τεμπελιά. Αλλά και οι τεμπέληδες οι ναύτες και οι «κοπανατζήδες του καφέ και του τσιγάρου», οι μέχρι πρότινος αδιάφοροι για τα πολεμικά συστήματα και τις τακτικές πολέμου, παρέδωσαν όλον τον εαυτόν τους ως «θυσία ευάρεστη» ενώπιον Θεού και Έθνους στο πολεμικό κάλεσμα της Πατρίδας μας και με συνοπτικές διαδικασίες ενημερώνονταν στα οποιοδήποτε πόστα τους, είτε πύργο πυροβόλων, είτε Κέντρο Παρακολούθησης Μάχης, είτε Οπτήρες στη Γέφυρα, είτε Μηχανικοί στα Μηχανοστάσια, αλλά και στο Μαγειρείο ακόμη η βάρδια και η προσφορά γινόταν με σβελτάδα, με παλικαριά, με μεγάλη κατάνυξη και Ύμνους προς την Παναγία μας και την Ελλάδα μας. Η γεμάτη ρίγη, ζωηρή, κοφτή, παλικαρίσια αναφορά των στόχων, πρόδιδε τα σκιρτήματα της καρδιάς τους, πρόδιδε την θέλησή τους να βοηθήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν το έργο του πλοίου. Το άξιον θαυμασμού, που μέχρι το επόμενο πρωί, όσα τα πληρώματα σε θέσεις πολεμικού συναγερμού, ήταν με ξηρά τροφή και ακούραστα, παρά την ολονύκτια αγρυπνία και αν για οποιονδήποτε υπήρχε λόγος να «κατέβει για λίγο από το πόστο του για λόγους ανθρώπινης φύσεως», η επαναφορά του ήτανε αστραπιαία και αποφασιστική.

Παγερές οι νύχτες εκείνες του χειμώνα, αλλά δεν μας άγγιξε το κρύο, ούτε η αϋπνία, ούτε η πείνα, ούτε η απουσία από τα σπίτια μας, ούτε οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες· παρά μόνο η προδοσία για την υποστολή της σημαίας μας στα Ίμια, η προδοσία για την «λάθος τακτική των Ο.Υ.Κ.» η προδοσία για την παράδοση δικαιωμάτων στους Τούρκους, η προδοσία για τίς αμφισβητούμενες πλέον «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και στις βραχονησίδες· που μπορεί να είναι ακατοίκητες, αλλά όχι αχώριστες από την λαμπρή ιστορία μας, διότι χύθηκε πολύ δάκρυ και πολύ αίμα από τους αδελφούς μας και πατέρες μας Εθνομάρτυρες, για να είναι σήμερα Ελληνικά και Ελεύθερα.

Πληροφορούμασταν από τα τακτικά δίκτυα επικοινωνιών την τακτική κατάσταση και διαπιστώναμε ότι είχαμε το τακτικό πλεονέκτημα αιφνιδιασμού στο Αιγαίο, αφού η βόρεια ομάδα κρούσεως είχε στοχοποιήση την βόρεια ομάδα των Τούρκικων Α/Τ που κινούνταν προς τα Νότια. Μάταια περιμέναμε να δοθεί εντολή από το δίκτυο για βολή των βλημάτων και καταστροφή της βόρειας ομάδας. Εμείς ως ομάδα Α/Γ κινηθήκαμε νότια Ύδρας και περιμέναμε διαταγή για πλεύση, σύμφωνα με το σχέδιο «Ε», για επιβίβαση και μεταφορά πεζοναυτών, σε περιοχή για ανακατάληψη ΝήσοÏ! … από τις Τούρκικες δυνάμεις. Η νότια ομάδα κρούσεως κινήθηκε προς τα Ιμια όπου είχε ανακτήσει πλήρη τακτική εικόνα και πλήρη στοχοποίηση και μετά αυτού, έτοιμοι για βολή βλήματος. Κάποια μικρότερα σκάφη, πυραυλάκατες, κανονιοφόροι, περιπολικά, είχανε αναπτύξει περιπολία γύρω από τα Ιμια επειδή υπήρχε η πληροφορία για πιθανή απόβαση Τούρκων κομάντο στις βραχονησίδες. Μέσα στο κρύο και στη νύχτα, ώρες ατέλειωτες, αγήματα οπλισμένα ναυτών και υπαξιωματικών, παραμένανε με τα παγωμένα G3 και με το χέρι στην σκανδάλη στα ρέλια των πλοίων για οπουδήποτε απαιτηθεί να ρίξουν.

Κάποια στιγμή μέσα στην προχωρημένη νύχτα, και ενώ εκτελούσα καθήκοντα Αξιωματικού Φυλακής Γέφυρας, ο Κυβερνήτης του πλοίου, με πλησίασε ιδιαιτέρως και με σπασμένη, ραγισμένη φωνή, μπορεί και με δάκρυα, -δεν είδα λόγω απουσίας φωτισμού,- μού είπε· «Μαρίνο..…μας πήραν το νησί…..», και χάθηκε από μπροστά μου γρήγορα, βγαίνοντας στην δεξιά βαρδιόλα… προφανώς να μείνει μόνος. Αστραπιαία κρύος ιδρώτας με έλουσε και με διαπέρασε ρίγος σε όλο μου το σώμα, ταυτόχρονα ένα βουβό κλάμα με αναφιλητά, με ανάγκασε να τραβηχτώ προς τα πίσω, στη σκοτεινή γέφυρα του πλοίου για να μην με δούνε, να μην με καταλάβουν. Κάλυψα το πρόσωπό μου με τα χέρια μου και έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα, γοερά και με αναφιλητά. Τα πόδια μου τρεμάμενα, οχι από φόβο αλλά από το πνίξιμο της αγανάκτησης, της αδικίας της κατάντιας και της ντροπής, πώς μέσα από τα χέρια μας, πήραν το νησί… Δεν το είπα σε κανέναν φοβούμενος την «πτώση» του υψηλού ηθικού. Μαθεύτηκε όμως λίγο αργότερα…

Δεν θυμάμαι μετά πόση ώρα με ενημερώσανε για την πτώση του Ε/Π Π.Ν.21 άλλοι λέγανε ότι μας το ρίξανε, άλλοι ατύχημα, όλοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε από την ακρόαση των δικτύων την κατάσταση που επικρατούσε και τις πιθανές εκδοχές. Αισθανόμασταν την ευθύνη και την αγωνία όλων των Ελλήνων στο «πετσί μας», αισθανόμασταν την αγωνία, το καρδιοχτύπι, τα δάκρυα αλλά και το πείσμα και την απογοήτευση· και οι σκέψεις δεν αφήνανε περιθώρια ούτε για χαλάρωση ούτε για ψυχική ξεκούραση.

Κάποια στιγμή κοντά στις πρώτες πρωινές ώρες, δόθηκε απομάκρυνση όλων των αγημάτων από τις βραχονησίδες με την ταυτόχρονη διαταγή για υποστολή της Ένδοξης Ελληνικής Σημαίας από την Ελληνική Βραχονησίδα .Ήταν τόσο απίστευτο το άκουσμα στο δίκτυο, που οι τακτικοί διοικητές και κυβερνήτες πλοίων ζητούσαν ξανά την επιβεβαίωση και την αξιοπιστία της πηγής και της διαταγής από το δίκτυο. Μείναμε άφωνοι, μείναμε εκστατικοί, σαστισμένοι, παγωμένοι, απορημένοι, προδομένοι, ντροπιασμένοι, απίστευτη η εξέλιξη, απίστευτη υποχώρηση και αμφισβήτ! ηση των Ελληνικών αιματοβαμμένων βραχονησίδων. Μονομιάς σκύψαμε το κεφάλι ντροπιασμένοι, και άκρα σιωπή ξεκίνησε από το φωνητικά δίκτυα και απλώθηκε στις γέφυρες των πλοίων, στα Κ.Π.Μ., στα Καρρέ Αξιωματικών, Υπαξιωματικών, στην τραπεζαρία Πληρώματος. Δεν μας άγγιξε η κούραση της αϋπνίας και μας «τσάκισε» μονομιάς η προδοσία της παράδοσης Ελληνικής γης στους Τούρκους. Δεν μας άγγιξε το ότι πηγαίναμε για πόλεμο, και μας «γκρέμισε» η προδοσία από τους «ηγέτες» μας. Δεν μας άγγιξε η παγωνιά της νύχτας και η υπερένταση και μας «ισοπέδωσε» μονομιάς η προδοσία της υποστολής της Ένδοξης Ελληνικής Σημαίας. Αστραπιαία, ασήκωτο βάρος πλάκωσε τις ψυχές μας, τις καρδιές, τις συνειδήσεις μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά και έντονα το ξημέρωμα εκείνης της ημέρας· ήτανε έντονα γκρίζο, βαθύ νεφελώδες, χωρίς ήλιο, η θλίψη απλωνότανε παντού στη φύση, στα δέντρα στα πουλιά. Όλοι οι άνδρες του Π.Ν. ήμασταν σκυθρωποί, αμίλητοι, μελαγχολικοί, ντροπιασμένοι, ήτανε μία Μεγάλη Παρασκευή του Έθνους και της Ιστορίας μας. Ήμασταν σταυρωμένοι και εγκλωβισμένοι στην προδοσία. Δεν σκεφτόμασταν ποίοι φταίνε, ποι! οι μας «πουλήσανε», παρά μόνο την ντροπή και την αγανάκτηση. Καμαρώναμε στο παρελθόν ότι το Π.Ν. δεν είχε ποτέ υποστείλει την Ένδοξη Σημαία του, αλλά το πράξαμε τότε. Αισθανόμασταν ότι προδώσαμε την Ελλάδα, το Έθνος μας τους Ήρωες εθνομάρτυρές μας.

Μετά τόσα χρόνια έχοντας καταλαγιάσει τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι εντάσεις, αισθάνομαι περήφανος που με αξίωσε ο Θεός να είμαι Έλληνας και Χριστιανός και που συμμετείχα στην πολεμική επιχείρηση στα Ιμια, όπου ήμασταν αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε την Πατρίδα μας. Εκείνα τα «σπασίματα της καρδιάς μας» αποδειχθήκανε κατά πολύ ανώτερα από όλη τη χλιδή του κόσμου τούτου, διότι υπηρετήσαμε ύψιστα, αθάνατα, αιώνια ιδανικά και ιδεώδη Αληθούς Πίστεως, Πατρίδος, παραδόσεως και λαμπρής ιστορίας. Εκείνα τα «σπασίματα της καρδιάς μας» της νύχτας εκείνης, μας κάνανε ανδρειότερους, γενναιότερους, δυνατότερους, ανίκητους, πιο ελεύθερους, πιο τολμηρούς, να αψηφούμε το θάνατο και να χαιρόμαστε την Ζωή. Αντιληφθήκαμε την ΑΞΙΑ της «ισχύς εν τη ενώσει» και ακόμα σε τέτοιες στιγμές παραμερίζονται τα ανθρώπινα πάθη, οι μεταξύ μας έχθρες και αντιπάθειες και γινόμαστε γροθιά μπρος στην Τούρκικη θρασυδειλία. Ήμασταν έτοιμη για τόν υπέρτατο σκοπό της ύπαρξής μας, δηλαδή της θυσίας τής ζωή μας, για τις οικογένειές μας, για τις οικογένειες όλων των Ελλήνων, για «τα ιερά και τα όσιά μας» ! και για τούτο θεωρούμαστε «τῃ προαίρεση Εθνομάρτυρες», εφόσον κρινόμαστε σύμφωνα με την προαίρεση της καρδιάς μας και όχι σύμφωνα με την έκβαση της πράξεως. Αισθάνομαι περήφανος που ο Θεός μού έδωσε τις αληθινές αξίες του Έλληνα, Αληθινή Πίστη, αξιοπρέπεια και συνείδηση, επίγνωση της αποστολής μου και ανδρείο φρόνημα, ακεραιότητα ήθους και αξιοπρέπεια, αθάνατες αξίες «θρεμμένες με το αντρειωμένο γάλα της παράδοσης και της ανδρειοσύνης»Κόντογλου που μας καθιστούν μοναδικούς στον κόσμο για την λεβεντιά μας και τον ηρωισμό μας. Αισθάνομαι περήφανος που μέσα από την υπηρεσία μου στην Πατρίδα μου, γνώρισα ότι η αξία του ανθρώπου δεν έγκειται στην οικονομική επιφάνεια, στους τίτλους ευγενείας και στο αξίωμα, αλλά στο ήθος στην ακεραιότητα χαρακτήρα και στην λεβεντιά, βασικά και παραδοσιακά χαρακτηριστικά των προγόνων μας των Ελλήνων, σε εκείνους που χαρακτηριστήκανε ήρωες και που πολεμήσανε και υποτάξανε τον θαυμασμό και την παραδοχή όλου του κόσμου.

Δικαίως ο Πρωθυπουργός UΚ Τsortsil όρισε ότι ¨οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες¨. Τέλος αισθάνομαι περήφανος που κατάλαβα ότι πολλοί ήταν εκείνοι οι μορφωμένοι ηγέτες που προδώσανε όλα τα ιδανικά τους για προσωπικές φιλοδοξίες και κακές σκοπιμότητες και καταντήσανε να ξεφτιλίζονται, να κατακρίνονται και να κολάζονται αιώνια στις συνειδήσεις του κόσμου και στην ιστορία. Πολλοί ήταν και εκείνοι οι αγράμματοι ανώνυμοι, που με την λεβεντιά τους και την αυτοθυσία τους, λαμπρύνανε το Έθνος μας στους απελευθερωτικούς αγώνες και μας χαρίσανε την σημερινή ελεύθερη Ελλάδα και αναπαύονται δικαιωμένοι, απολαμβάνοντας τιμές και δόξες από όλους τους Έλληνες σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και της ιστορίας.

Τούτη η κατάθεση ψυχής, αποτελεί χρέος, φόρος τιμής, αγάπης και αφοσίωσης απέναντι στην Ελλάδα μας, απέναντι στους Ήρωες που θυσιαστήκανε μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός τους, για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Τούτη η κατάθεση καρδιάς αποτελεί φόρος τιμής και απέναντι σε όλους τους νεοέλληνες που αγωνιούν για την ιστορία της και εργάζονται με τον δικό τους τρόπο να διατηρηθεί η φλόγα του ανδρειωμένου Έλληνα και να διαδοθεί παντού το μήνυμα της λεβεντιάς, της αρετής, αλλά και της τόλμης, για την αληθινή ελευθερία».

Απίστευτες λεπτομέρειες από τη διοικητή της ομάδος SAT που αποβιβάστηκε στα Ίμια

Ο επιτελικός πλοίαρχος (Deniz Kurmay Albay) Ali Türkşen, του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, δικάζεται στο 12ο Κακουργιοδικείο της Κωνσταντινούπολης (İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesinde) για συμμετοχή στο «Σχέδιο Κλωβός» («Kafes Eylem Planı») και στο Σχέδιο Δολοφονίας Ναυάρχων («Amirallere Suikast») με βάση τα οποία αξιωματικοί που ανήκαν κυρίως στο Πολεμικό Ναυτικό, θα πραγματοποιούσαν ένοπλες προβοκατόρικές ενέργειας, με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν.

Ο Τούρκος ανώτερος επιτελικός αξιωματικός, που διετέλεσε και Διοικητής του Συγκροτήματος Υποβρυχίων Καταστροφών (SAT Grup Komutanı) το διάστημα 1990-1997, στη διάρκεια της απολογίας του στο δικαστήριο, μεταξύ άλλων είπε και τα εξής:
«Ο αρχηγός του ΤΠΝ, ναύαρχος Οζντέν Ορνέκ (Özden Örnek), με διέταξε να γράψω σε ένα βιβλιαράκι τα όσα έζησα ως διοικητής της ομάδος που αποβιβάστηκε στο Καρντάκ. Αν διαβάσετε αυτό το βιβλίο θα καταλάβετε γιατί δεν είναι δυνατόν ποτέ ένας από μας να γίνει τρομοκράτης. Στις 30 Ιανουαρίου 1996, στις 21:33, εμείς πληρώσαμε από τη τζέπη μας τη βενζίνη για το φουσκωτό που μας έβγαλε στο Καρντάκ. Το βράδυ εκείνο αγοράσαμε βενζίνη με την πιστωτική κάρτα του Ερτζάν Κιρίτστεπε (Ercan Kireçtepe), που τη στιγμή αυτή βρίσκεται εδώ, ανάμεσά μας. Η απόδειξη από εκείνη τη συναλλαγή είναι εδώ. Όλοι βάλαμε λεφτά από τη τζέπη μας εκείνη τη νύχτα και αγοράσαμε από το παντοπωλείο ψωμί, και τυρί.
Εκείνο το βράδυ, στις 01:40 αποβιβαστήκαμε στη βραχονησίδα. Και σήμερα δικαζόμαστε σ’ αυτό το δικαστήριο. Ο τότε αρχηγός του ΠΝ, Ναύαρχος Γκιουβέν Έρκαγια (Güven Erkaya), εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε και μου είπε: ‘Παιδί μου, ακόμα δεν είστε έτοιμοι;’ Φυσικά τον πίεζε η Τανσού Τσιλέρ. Εμείς αγοράσαμε βενζίνη με την πιστωτική του Ερτζάν Κιρίτστεπε και έτσι ξεκινήσαμε με το φουσκωτό. Φυσικά, τότε όλοι και τί δεν θα δίνανε για αν είναι στη θέση μας.
Τώρα όμως, δυο από τα άτομα που αποβιβαστήκαμε τις πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου 1996 στη βραχονησίδα Καρντάκ και υψώσαμε την τουρκική σημαία, υποστέλλοντας την ελληνική, εγώ και ο Ερτζάν Κιρίτστεπε, δικαζόμαστε σ’ αυτήν την αίθουσα. Πως φθάσαμε εδώ δεν γνωρίζω.»
Ο Τούρκσεν, κατά την απολογία του, έδειξε στο δικαστήριο την απόδειξη από την πιστωτική με την οποία αγόρασαν βενζίνη αξίας 16 εκατ. 730 χιλιάδων λιρών Τουρκίας.
Οι πληροφορίες που αναφέρει ο Τούρκος αξιωματικός είναι συγκλονιστικές, γιατί αποδεικνύεται ότι το βράδυ της Τραγωδίας των Ιμίων μας κυβερνούσαν πολιτικοί ανίκανοι να χειριστούν μια κρίση που είχαμε σαφώς το πάνω χέρι, και υποχώρησαν, εκχωρώντας στον εχθρό εθνικό έδαφος. Έναν εχθρό του οποίου οι βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στη Μικρή Ίμια με βενζίνη που πλήρωσαν οι ίδιοι και αντί για υπηρεσίακή ξηρά τροφή, είχαν μαζί τους ψωμί και τυρί που αγόρασαν από τον …παντοπώλη.

Η επίμαχη απόδειξη
Μπροστά σε έναν τέτοιο εχθρό υποχωρήσαμε και κάτω από τέτοιες συνθήκες υποστήκαμε μια τεράστια εθνική ήττα.
Αντί να τους δικάσουμε και να τους καταδικάσουμε για εσχάτη προδοσία, να τους χαιρόμαστε και να πληρώνουμε από τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για τα ιδρύματά τους.

Advertisements


Κατηγορίες:Ελλάδα, ΙΜΙΑ, Κύπρος, Καρυώτης Θεόδωρος, Τουρκία

Ετικέτες: , , ,

Αρέσει σε %d bloggers: