Σκέψεις ενός απλού Έλληνα πολίτη, με επτά προτάσεις για το λεγόμενο «Κυπριακό»

του Νέστορα Νικηφορίδη 

Μετά από την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, δηλαδή και του εσωτερικού δικαίου της Κύπρου, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ή Ε.Σ.Δ.Α. (βλ. σχετ. δημοσίευμα ΕΔΩ), δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε εμείς.  Το Κυπριακό θα λυθεί πλήρως με την ολοκλήρωση της  προσχωρήσεως της Ε.Ε. στην Ε.Σ.Δ.Α. , και δεν θα υπάρχει απολύτως κανένα ζήτημα ξεχωριστής διεθνούς ή συνταγματικής προστασίας κάποιας εθνικής μειονότητας.

Οι «δύο κοινότητες» ίσως  πριν, να μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για μια προσωρινή «λύση», τώρα όμως, νομικώς και πολιτικώς, έχει ανατραπεί αυτό το «δικαιοπρατικό θεμέλιο» των επί έτη συνομιλιών, διότι υπάρχει προεχόντως και ήδη ο ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος της ενοποιημένης ήδη με την Ε.Σ.Δ.Α. Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με προοπτικές περαιτέρω αναμίξεως πληθυσμών εντός της Ενώσεως αυτής. Αυτό πρέπει να το σεβασθούν και οι Αμερικάνοι. Αλλοιώς ας το πάρουμε και μεις απόφαση, σε Ελλάδα και Κύπρο, ότι η τηλεφωνική δήλωση της κυρίας Υφυπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α. «ποιός …(δίνει σημασία) στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» αποτελεί το πραγματικό υπόβαθρο της πολιτικής των Η.Π.Α. και της Αγγλίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, και να πορευθούμε ανάλογα, ήτοι ενδεχομένως αλλοιώτικα από ό,τι μέχρι σήμερα  (ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ).

Το Κυπριακό λοιπόν δεν χρειάζεται νέα λύση, έχει ουσιαστικώς ήδη μπεί στην τροχιά της πλήρους νομικής και πολιτικής λύσεως διά της Ε.Ε. και της Ε.Σ.Δ.Α. Προς την λύση αυτή,  συγκρούεται στην ουσία ΜΟΝΟ  η «λογικἠ»  της Τουρκίας, κατά την οποία «λογική», το Κυπριακό έχει «λυθεί» μέ την δύναμη των όπλων της και η  «λύση» αυτή πρέπει να ολοκληρωθεί ως προς όλη την Κύπρο. Αυτός είναι και ο ΜΟΝΟΣ λόγος για τον οποίο συζητά η πλευρά της Τουρκίας, πώς δηλαδή η ελληνική πλευρά θα αποδεχθεί με κάποια δολώματα, και λίγο-λίγο, την ολοκληρωτική εν τέλει τουρκική κυριαρχία.

Όσοι άλλοι, τώρα, επιμένουν ότι υπάρχει πρόβλημα Κυπριακού άλλο εκτός από αυτό της αποσύρσεως των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, θέλουν απλώς να εκμεταλλευθούν για ίδιον όφελος, με την μέθοδο του διαίρει και βασίλευε, ένα σύνηθες πρόβλημα φυσικών και νομικών σχέσεων μεταξύ ετεροθρήσκων κοινοτήτων εντός μιάς εξαιρετικά μικρής και μη διχοτομήσιμης Κρατικής Επικράτειας και δη Ευρωπαϊκής χώρας. Ωστόσο, το ευρύτερο πλαίσιο της Ε.Ε. – Ε.Σ.Δ.Α. συνδυασμένο μάλιστα προς την ουσιαστική και πραγματιστική ανοχή των Ορθοδόξων χριστιανών προς τους ετεροδοξούντας (οι τουρκοκύπριοι είναι σχεδόν όλοι Έλληνες  Κύπριοι που στο διάβα των χρόνων της Οθωμανικής κατοχής εξισλαμίσθηκαν και εκτουρκίσθηκαν σε ένα βαθμό, και είναι η ιστορική αλήθεια -παρά την τουρκική προπαγάνδα του Ντεκτάς-  ότι πολύ λίγοι πραγματικοί τούρκοι είχαν έλθει στην Κύπρο μέχρι  τους «εποίκους παράνομης κατοχής» που εισέρρευσαν μετά το 1974 ), δεν καταλείπει αμφιβολία: ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΧΕΙ ΝΟΜΙΚΩΣ ΗΔΗ ΛΥΘΕΙ. Χρειάζεται όμως και μία στρατιωτικής φύσεως συμφωνία, στα πλαίσια του υπάρχοντος ενιαίου Κράτους, για την σύντομη αποχώρηση των ενόπλων δυνάμεων κατοχής της Τουρκίας (ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ), και μία συμφωνία πολιτική, ύστερα από όσα έγιναν το 1974 και μετά (ιδίως παράνομος εποικισμός της βόρειας Κύπρου από τούρκους, οι οποίοι πρέπει να αποχωρήσουν – ΤΡΙΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ), για την πολιτική οργάνωση της ήδη θεσμοθετημένης μέσω Ευρώπης λύσεως, η οποία πρέπει περαιτέρω να επικεντρωθεί, νομίζουμε, στα κατωτέρω.
Μην ξεχνάμε, ότι ελεύθερη και υπό την άμεση εφαρμογή της Ε.Σ.Δ.Α. μετακίνηση πολιτών εντός της Ε.Ε., σε λίγες δεκαετίες θα σημαίνει ΑΝΑΜΙΞΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό. Ως εκ τούτου, δεν θα έχει πλέον ιδεολογικοπολιτική υπόσταση η νομιμοποητική βάση της Βουλής, που ήταν εξ ορισμού αλλά και κοινωνιολογικώς το έθνος-λαός. Η Βουλή θα εκπροσωπεί ολοένα περισσότερο αποκοινωνιοποιημένα τα άτομα (αθροισμένα σε σύνολα ως ακολουθούντα μαζικά ή τυχαία συγκεκριμένα θεωρητικά ιδεολογικο-πολιτικά ρεύματα, ΜΜΕ κ.λ.π.). Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ θεώρηση, επομένως, επιβάλλει την αναμόρφωση της εκπροσωπήσεως, για όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., αλλά όλως ιδιαιτέρως για την Κύπρο. Ειδικότερα, χρειάζεται για την έκδοση των νόμων και την χάραξη της πολιτικής (οικονομικής, εξωτερικών άμυνας), και η πραγματική εκπροσώπηση των πολιτών ως κοινωνίας. Δηλαδή χρειάζεται η εκπροσώπηση των κατά τόπους κοινοτήτων,  ώστε στο επίπεδο  των γενικών νόμων και της κεντρικής διοικήσεως να ενοποιούνται ή να διαφοροποιούνται οι εθνικές και θρησκευτικές παραδόσεις και διαφορές, κατάλληλα και ρεαλιστικά. Γι’ αυτό χρειάζεται και μία Γερουσία, π.χ. με δύο εκπροσώπους κάθε μιάς από τις τουλάχιστον 10 μέ 12 περίπου περιφέρειες του ενιαίου κράτους (ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ).

 Το πρακτικό πρόβλημα για την Κύπρο θα προκύπτει, όταν στα διάφορα αποφασίζοντα όργανα θα μετέχουν διάφοροι «Ντεκτάς», άνθρωποι δηλαδή που θα τορπιλίζουν συστηματικά κάθε ομαλή λειτουργία του κράτους για την εξυπηρέτηση αλλοτρίων (ξένων ή ιδιωτικών ή κομματικών) ή εθνικιστικών σκοπιμοτήτων.  Το πειθαρχικό ή πολιτικό ή ποινικό αδίκημα, λοιπόν, που πρέπει ιδίως να αντιμετωπίσει μία συμφωνία λύσεως του Κυπριακού, είναι αυτό: Η συστηματική υπονόμευση της ομαλής λειτουργίας του κράτους ή κάποιου δημοσίου οργάνου για την εξυπηρέτηση αλλοτρίων (ξένων ή ιδιωτικών ή κομματικών) ή ακραίων εθνικιστικών σκοπιμοτήτων (ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ).

Ειδικότερα : Για μεν τους διοικητικούς υπαλλήλους, αρκεί το πειθαρχικό δίκαιο και τα ανεξάρτητα δικαστήρια υπό την σκέπη μάλιστα του δικαίου και των ελέγχων της Ε.Ε. και της Ε.Σ.Δ.Α. Για τα δε πολιτικά όργανα, δύναται να προβλεφθή μία μορφή impeachment (δημοσίας κατηγορίας από την Βουλή ΚΑΙ την Γερουσία ή της πλειοψηφίας, ή θεσμοθετημένης μειοψηφίας π.χ. 25%, του συγκεκριμένου πολιτικού οργάνου π.χ. Δημοτικού συμβουλίου), ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο οποίο να συμμετέχουν εξαιρετικώς για την περίπτωση αυτή, π.χ., και ένα ή δύο  μέλη του Δ.Ε.Κ. μετά από κλήρωση. Η πολιτική σημασία της τυχόν μειοψηφούσης γνώμης τους,  σε συνδυασμό και πάλι προς τις εγγυήσεις για δικαία δίκη κατά την Ε.Σ.Δ.Α. δεν αφίνει περιθώρια για αποκλεισμούς λόγω εθνικής ή θρησκευτικής σκοπιμότητας.

Τέλος, επειδή ο χρόνος δουλεύει υπέρ ημών,  ίσως και το θέμα της άμεσης εκμεταλλεύσεως ΑΟΖ εγέρθηκε τώρα υπό συνθήκες προκληθείσης τεχνηέντως οικονομικής κρίσεως, μεταξύ άλλων, και για να μην λυθεί το Κυπριακό όπως δεν θέλουν να λυθεί κάποιοι Αγγλοσάξωνες. Οι τελευταίοι,  last but not least, από άλογο «ένστικτο απόλυτα ασφαλούς κυριαρχίας», αντιδρούν σε ό,τι δεν έχει μέσα «διαίρει και βασίλευε», παρά το ότι θα ήταν προς το αληθινό συμφέρον τους α) μία συμφωνία για την αποχώρηση των Τούρκων από την Κύπρο (στο θέμα αυτό και μόνο, θα πρέπει, ίσως υπό τον Ο.Η.Ε., να επιληφθούν οι τρεις προστάτιδες δυνάμεις – ΕΚΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ), και β) μία έντιμη συμφωνία με τον Ελληνισμό της Κύπρου για την παρουσία των βάσεών τους στην Κύπρο με διεθνή αλλά και συνταγματική ρύμιση (ΕΒΔΟΜΗ ΠΡΟΤΑΣΗ). Ενώ μία επιμονή τους  για καινοφανή πράγματα όπως το σχέδιο Ανάν και όπως τα τεκταινόμενα σήμερα, δεν ξέρει κανείς πραγματικά πού μπορεί να οδηγήσουν εν τέλει.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3403.html#more

Advertisements


Κατηγορίες:Ευρωπαϊκή Ένωση, Κυπριακό ζήτημα, Κύπρος, Τουρκία

Ετικέτες: , , ,

Αρέσει σε %d bloggers: