Ο ανταγωνιστικός και συχνά συγκρουσιακός χαρακτήρας της διεθνούς πολιτικής

Ο ανταγωνιστικός και συχνά συγκρουσιακός χαρακτήρας της διεθνούς πολιτικής

28.Edward-CarrΕίτε πρόκειται για καλόπιστες αναλύσεις λιγότερο ή περισσότερο επιστημονικού χαρακτήρα είτε για προπαγανδιστικές προτάσεις πολιτικής επιστημονικά μεταμφιεσμένες συγκρούονται δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τον χαρακτήρα και την φυσιογνωμία του διεθνούς συστήματος. Η μια άποψη είναι αυτή που θεωρεί ότι όχι μόνο απουσιάζει μια παγκόσμια ρυθμιστική εξουσία (κυβέρνηση των κυβερνήσεων ή παγκόσμια κυβέρνηση) αλλά ότι επίσης δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό γιατί τα κράτη θέλουν να είναι ανεξάρτητα και γι’ αυτό πάλεψαν για να απαλλαγούν από δεσποτικά αυτοκρατορικά συστήματα και πρόσφατα από την αποικιοκρατία.

10.ADAM-WATSONΤι θα είναι εξάλλου μια παγκόσμια εξουσία, συνεχίζει το ίδιο επιχείρημα, ποιος και πως θα την νομιμοποιεί και πως θα διασφαλίζονται τα έθνη από δεσποτικές και ηγεμονικές συμπεριφορές. Βιβλία των Εκδόσεών μας που αποτελούν επιστημονικούς σταθμούς της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής είναι, μεταξύ άλλων, του Edward H. Carr, H εικοσαετής κρίσηRobert GilpinΠόλεμος και αλλαγή στη διεθνή πολιτικήJohn Mearsheimer, Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (σελίδα facebook), Kenneth WaltzΘεωρία διεθνούς πολιτικής (σελίδα facebook) και Adam WatsonΗ εξέλιξη της διεθνούς κοινωνίας. Μία συγκριτική ιστορική ανάλυση και Perez ZagorinΘουκυδίδης. Μία εισαγωγή για όλους τους αναγνώστες. O Robert Gilpin, για παράδειγμα, γράφει: «Ο τερματισμός ενός ηγεμονικού πολέμου είναι η απαρχή ενός ακόμη κύκλου μεγέθυνσης-ανάπτυξης, επέκτασης και τελικής παρακμής. Ο νόμος της άνισης ανάπτυξηςσυνεχίζει να ανακατανέμει την ισχύ υπονομεύοντας έτσι το status quo που εγκαθιδρύθηκε από τον τελευταίο ηγεμονικό αγώνα. Η ανισορροπία αντικαθιστά την ισορροπία και ο κόσμος κινείται προς ένα νέο γύρο ηγεμονικής σύγκρουσης. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι έτσι, μέχρις ότου οι άνθρωποι είτε καταστραφούν είτε μάθουν να αναπτύσσουν ένα αποτελεσματικό μηχανισμό ειρηνικής αλλαγής». Robert Gilpin, Πόλεμος και Αλλαγή στην διεθνή πολιτική, σ. 351.

34.GILPIN-POLEMOSO Kenneth Waltz και John Mearsheimer τονίζουν την κατανομή ισχύος, την προσπάθεια των κρατών να έχουν ισχυρή θέση και ρόλο στο διεθνές σύστημα και την αένανη προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν την ασφάλειά τους εν μέσω διαρκών αλλαγών της κατανομής ισχύος που προκαλούν απειλές και κινδύνους για την ασφάλειά τους. Ο Mearsheimer στο Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, το οποίο θεωρείται από πολλούς «το βιβλίο του 21ου αιώνα», εστιάζει στην προσοχή στους «ελέφαντες» του διεθνούς συστήματος και τα αίτια του συγκρουσιακού χαρακτήρα των σχέσεών τους.

27.Tragedy-coverΗ δεύτερη άποψη είναι αυτή που βλέπει τα πιο πάνω συγκρουσιακά χαρακτηριστικά ως ιάσιμα επικαλούμενοι διάφορα δόγματα μικρής ή μεγάλης ενοποίησης του πλανήτη ή κάποιων περιφερειών ή μια δυνατότητας μικρής ή μεγάλης διεθνούς ρύθμισης συνήθως κεκαλυμμένα ηγεμονικής που θα προέρχεται από την εκάστοτε δεσπόζουσα δύναμη. Βέβαια, ενώ αυτές οι απόψεις ήταν πολύ διαδεδομένες στις αρχές της μεταψυχροπολεμικής εποχής υποχώρησαν ενόψει των ανελέητων διεθνών πραγματικοτήτων που υποδηλώνει η ένταση των τελευταίων ετών.

15.THOUKIDIDISΤο άρθρο που ακολουθεί το οποίο είναι αντιπροσωπευτικό των συζητήσεων στις ΗΠΑ μας υπενθυμίζει την επάνοδο στις σκληρές πραγματικότητες που περιγράφει ο John Mearsheimer όταν γράφει: «Οι σχέσεις μας με τους πιθανούς αντιπάλους, γράφει ο Κίζιγκερ στον πρώτο τόμο του “White House Years”, των απομνημονευμάτων του, πρέπει να διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε οι επιλογές μας (απέναντι στην Ρωσία και στην Κίνα) απέναντι σε αμφότερες να είναι περισσότερες απ’ ότι απέναντι σε κάθε μια ξεχωριστά». Με άλλα λόγια, ο Κίζιγκερ υποστήριζε ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει να κάνει βήματα προς το Πεκίνο και την Μόσχα που να λειτουργεί με όρους ισορροπίας δυνάμεων, κάτι που ο άρθρο που παρατίθεται δεν ισχύει τώρα και αποτελεί λόγο, υποστηρίζει, ανησυχίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και την σταθερότητα. «Ήταν μια καλή στρατηγική τότε είναι μια καλή στρατηγική τώρα», υποστηρίζει το άρθρο.

30.Theoria-Diethnous-politikisΤο ότι η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια μακρόχρονη φάση έντονων αντιπαραθέσεων στις περιφέρειες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να καταδειχθεί. Καταμαρτυρείται καθημερινά. Το ζήτημα είναι τι κάνει η Ελλάδα και προς τα πού κινείται η εξωτερικής της πολιτική και με ποια μέσα.

Washington’s Biggest Strategic Mistake

http://nationalinterest.org/commentary/washingtons-biggest-strategic-mistake-10274

Ted Galen Carpenter

April 18, 2014

The United States is on the brink of committing a cardinal sin in foreign policy: antagonizing two major powers simultaneously. There are frictions in bilateral ties with both Moscow and Beijing that have reached alarming levels over the past year or so. It is a disturbing development that could cause major geopolitical headaches for Washington unless the Obama administration takes prompt corrective measures and sets more coherent priorities.

Russia’s invasion and annexation of Crimea has created a deep freeze in relations that were already rather frosty. Although few knowledgeable Americans agreed with Mitt Romney’s assertion in the 2012 presidential campaign that Russia was the principal geopolitical adversary of the United States, there were surging sources of friction even before the onset of the Crimea crisis, including sharp disagreements over policy toward Syria and Iran. The Crimea episode has made matters dramatically worse, with Washington and its European Union allies imposing economic sanctions on Russia, and the Kremlin responding with (mostly symbolic) sanctions of its own. The language coming out of both Washington and Moscow is characterized by a hostility not seen since the end of the Cold War. U.S. officials ruminate about deploying troops to NATO members in Eastern Europe to discourage additional expansionist moves by Russia.Hawks in the U.S. foreign policy community openly advocate an even more provocative troop deployment, along with military aid, to Ukraine.

Washington’s relations with Beijing also have become noticeably more contentious. That point was highlighted during Secretary of Defense Chuck Hagel’s recent visit to China. A series of testy exchanges culminated with a pointed warning from Defense Minister Chang Wanquan that efforts to “contain” China would never succeed. Beijing has been increasingly irritated by U.S. stances on a variety of issues. Washington’s position regarding China’s territorial disputes with neighboring states in both the South China and East China seas is an especially prominent grievance. From Beijing’s perspective, the Obama administration has exhibited an unsubtle backing of Japan, the Philippines, Vietnam, and other rival claimants. The new security agreement between Washington and Manila is likely to further exacerbate Sino-U.S. tensions on territorial issues.

The simultaneous deterioration of U.S. relations with Russia and China is more than a little worrisome. It violates an important admonition that Secretary of State Henry Kissinger made during the Cold War. Reflecting on the Nixon administration’s decision to normalize relations with China, Kissinger emphasized the underlying geostrategic rationale. “Our relations to possible opponents,” he wrote in White House Years, the first volume of his memoirs, “should be such that our options toward both of them were always greater than their options toward each other.” In other words, he believed that Washington should take steps to make certain that its ties to both Beijing and Moscow were always closer than their ties to each other. It was a good strategy then, and it is a good strategy now.

Clumsy diplomacy by the Obama administration threatens to produce a different and much more unpleasant result. Washington’s conduct may even be pushing Russia and China together, causing them to mute their own serious differences—including border disputes going back into the nineteenth century and ongoing political and economic competition in Central Asia—to deal with more pressing worries about the United States.

Even the tone of U.S. diplomacy toward both countries is sometimes needlessly shrill and confrontational. Obama administration officials have thrown diplomatic temper tantrums because Beijing and Moscow have dared to resist U.S.-led efforts to unseat Syrian leader Bashar al-Assad and impose increasingly harsh economic sanctions on Iran. National Security Adviser Susan Rice, at the time U.S. ambassador to the United Nations, denounced Chinese and Russian vetoes of a Security Council resolution on Syria, proclaiming that her country was “disgusted” and adding that such actions were “shameful” and “unforgivable.” That attitude unsurprisingly drew sharp rebukes from Moscow and Beijing.

Ideally, the United States should seek to repair relations with both countries. If Obama administration officials cannot bring themselves to adopt that approach, they should at least choose one major power to be the designated adversary, not antagonize both governments. The last thing we should want to do is inadvertently help reverse the split between Moscow and Beijing that began in the late 1950s.

That means setting policy priorities and making choices. Policy makers need to ask themselves a set of important questions. Which country is more important to the United States, strategically and economically? Which country is more capable of harming important American interests? Which country may have the greater intent and capability to disrupt the status quo in their respective regions? Which country may have the intent and ability to alter the global status quo to the disadvantage of the United States?

Those questions do not have easy answers. Russia may seem to be the more worrisome potential adversary in some categoriesChina in others. But making such complex assessments is the challenge confronting any effective foreign policy. Dodging that task and creating the risk of making adversaries of both Moscow and Beijing, which appears to be the current U.S. approach, is not an intelligent option. Down that path lie frustration and potential disaster.

Ted Galen Carpenter, a senior fellow at the Cato Institute and a contributing editor to The National Interest, is the author of nine books and more than 550 articles and policy studies on international affairs.

«Στρατηγικές αντιπαραθέσεις στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας και οι προσανατολισμοί μιας αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής»

Απρίλιος 19, 2014

Θέση, ρόλος και ισχύς στην διεθνή πολιτική

Απρίλιος 19, 2014