Επιβολή μιας φανταστικής ουτοπίας και το αβέβαιο μέλλον της ΕΕ

Σχόλιο ειδικού συνεργάτη. Όταν έγινε η γερμανική επανένωση ουκ ολίγοι στην Ευρώπη σύγκριναν την επερχόμενη Ευρώπη με αυτή που ήθελε ο Χίτλερ. Θα επιτύχουν αυτό που δεν πέτυχε ο Χίτλερ, να ενοποιήσει δηλαδή την Ευρώπη αυταρχικά και δεσποτικά, δήλωσε τότε υπουργός της Θάτσερ. Αντίστοιχα και ανάλογα ειπώθηκαν σε πολλά άλλα κράτη συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και Ιταλίας. Υποδήλωναν κάτι το οποίο είναι η κυρίαρχη υποβόσκουσα κοσμοθεωρία της ΕΕ χωρίς την οποία θα παύσει να υπάρχει (θα είναι ζήτημα χρόνου, δηλαδή, η διάλυσή της). Ότι δεν είναι μια ολοκλήρωση εθνών αλλά ένας πλουραλιστικός και δημοκρατικός χώρος ισότιμων μελών που αποφάσισαν μια διαδικασία «δοκιμάζουμε και προχωράμε». Δεν είναι σκοπός αυτού του εισαγωγικού σημειώματος να αναπτύξει τα προβλήματα που αναλύουν άλλες αναρτήσεις που προηγήθηκαν. Το σύντομο αλλά μεστό και περιεκτικό κείμενο του Serge Halimi, πάντως, αναδεικνύει ακριβώς τον ολοένα και μεγαλύτερο αυταρχισμό που επικρατεί στην ΕΕ. Ακόμη χειρότερα, οι τελευταίες αναφορές στους Μπαρόζο, Γιούγκερ και Σούλτζ, δείχνουν ότι έξη δεκαετίες μετά την έναρξη του εγχειρήματος της ολοκλήρωσης ο πολιτικός ορθολογισμός δείχνει κολοσσιαία ελλειμματικός. Iδεολογίες μπερδεμένες, ανάμεικτες, αλλοπρόσαλλες και παντελώς αποκομμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Όπως χαρακτηριστικά αρχίζει το σύντομο αλλά διεισδυτικό κείμενό του ο Halimi, «Η ευρωπαϊκή ουτοπία μετατρέπεται σε ένα τιμωρητικό σύστημα. Όσον το καθεστώς της ΕΕ γίνεται πιο σκληρό, υπάρχει το αίσθημα πως ένα σύστημα εναλλασσόμενων ελίτ εκμεταλλεύονται κάθε κρίση για μέτρα μεγαλύτερης λιτότητας που προωθούν-επιβάλλουν μια φανταστική ομοσπονδία». Που εξυπηρετεί κερδοσκόπους, εκπληρώνει φαντασιώσεις τεχνοκρατών, αυξάνει τις εντάσεις στην Ευρώπη, βαθαίνει τον ευρωσκεπτικισμό και μηδενίζει τον πολιτικό ορθολογισμό εντός και μεταξύ των κρατών. Το που θα οδηγήσει αυτό δεν είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Σίγουρα όμως όχι εκεί που υπόσχονταν ιδεαλιστικές διακηρύξεις όσων δημιούργησαν το εγχείρημα της ολοκλήρωσης. Η ιστορία διδάσκει, πάντως, ότι ο δρόμος των προσπαθειών για να γίνουν οι ουτοπίες πράξη είναι σπαρμένος με μεγάλα νεκροταφεία.

Europe’s brutal discipline

http://mondediplo.com/2014/05/01punishment Monde Diplomatique

by Serge Halimi

The European utopia is turning into a system for delivering punishment. As Europe’s regime gets tougher, there is a growing sense that interchangeable elites are taking advantage of each crisis to tighten their austerity policies and impose their federal fantasy (1). This twin objective has the support of boardrooms and newsrooms. But even if you boost their ranks with German rentiers, a few Luxembourgers specialising in tax evasion and most of France’s Socialist leaders, popular backing for the present “European project” isn’t much greater.

The European Union does not stop chiding states that fail to be concerned first with reducing their budget deficit, even when unemployment is rife. As they usually fall into line without further persuasion, the EU immediately imposes a programme of corrective measures, with objectives worked out to the last decimal point and a timetable for completion. But when a growing number of sick Europeans have to forgo treatment because they cannot afford it, when infant mortality shoots up and malaria returns, as it has done in Greece, national governments do not have to fear flak from the European Commission. For the convergence criteria, so strictly applied to deficits and debt, do not apply to employment, education and health. Yet everything is connected: cutting state spending almost always means reducing the number of hospital doctors and rationing healthcare.

Brussels is the usual target for all discontent, but two political forces, the Socialists and Liberals, have done more to promote the transformation of monetarist dogma into voluntary servitude; they have for decades shared power and positions in the European Parliament and Commission, and most of Europe’s capitals (2). Five years ago José Manuel Barroso, an ultraliberal who supported the Iraq war, was re-elected president of the Commission at the unanimous demand of the 27 EU heads of state and government, including the Socialists, even though all were aware of his astonishingly mediocre record.

Candidates to succeed him are currently a German Social Democrat, Martin Schulz, and a Christian Democrat from Luxembourg, Jean-Claude Juncker. They expressed their “opposing” views in a television debate on 9 April. And who do you think said “strict measures are essential to restore confidence” and who replied with “budgetary discipline is unavoidable”? Schulz, who thinks his comrade Gerhard Schröder’s pitiless “reforms” are “exactly the model” to follow, even said: “I don’t know what distinguishes us.” It certainly wouldn’t be a wish to shut down Europe’s economic boot camp.

Advertisements


Κατηγορίες:Άρθρα, Διεθνείς Σχέσεις, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρώπη

Ετικέτες: ,

Αρέσει σε %d bloggers: