ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΞΑΧΡΕΙΩΣΗΣ VERSUS ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΚΑΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΒΙΟΣ

udo_ulfkotteΠαναγιώτης Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών, www.ifestosedu.gr

(με αφορμή βιβλίο και συνέντευξη του Ούντο Λουφτκότε)

Το τι σημαίνει Πολιτικό γεγονός  –πολιτικά πολιτισμένος βίος, συλλογικός κατ’ αλήθειαν τρόπος ζωής που εδράζεται πάνω σε ένα κοινωνικοπολιτικά νομιμοποιημένο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης, κοινωνικοπολιτικές ιεραρχίες συναρτημένες με αυτή τη δικαιοσύνη, καθημερινό άθλημα σμίλευσης, αλλαγής και βελτίωσης αυτού του συστήματος διανεμητικής δικαιοσύνης, και τα λοιπά– δεν χρειάζεται να το αναπτύξουμε εδώ.

Κανείς μπορεί να μελετήσει και τις περιγραφές του Αριστοτέλη. Όχι προς Θεού πια τα εξεζητημένα μοντερνιστικά σκουπίδια ίσαμε το Έβερεστ τα οποία αφού αναρίθμητα κομπλεξικά, φαντασιόπληκτα και ιδεοληπτικά πλατωνάκια μας «διαφώτισαν» αρκούντως και εξόχως εσχατολογικά (πολιτική θεολογία μπροστά στην οποία τελικά η Θεοκρατία ωχριά, η οποία εκ κεκτημένης ταχύτητας και επενδυμένων συμφερόντων συνεχίζεται) φρόντισαν να αποτυπώσουν τη διαδρομή τους τελευταίους αιώνες με μεγάλα Νεκροταφεία.

Τελικά η έμμεση αντιπροσώπευσή (τους) παρέδωσε την εξουσία στην διεθνική ιδιωτεία και στους υπαλλήλους των μυστικών υπηρεσιών που ασχημονούν στα υπόγεια των ηγεμονικών κρατών από τα οποία αναδύονται μυρωδιές πιο αηδιαστικές από χοιροστάσιο. Πιο κερδισμένοι από όλους τελικά οι τζογαδόροι και τα κατά χώρα τσιράκια τους.

Όλοι μαζί αντιπροσωπεύονται πλέον σε πολλές χώρες από … τρόικες, οι οποίες διατάζουν εγχώριους πραιτοριανούς να κάνουν «νόμους» (ο Θεός να τους κάνει νόμους) τους οποίους λιβανίζουν κάτι μέσα μαζικής εξαχρείωσης πριν τα ψηφίσουν κατατρομαγμένα πολιτικά πρόβατα, τα οποία στα δυτικά κράτη συνεχίζουν να φέρουν το όνομα «κοινοβούλιο». Δηλαδή, κοινή βούληση, των πολιτών ενός κράτους. Τρομάρα τους και ντροπή τους.

Χωρίς την παραμικρή υπερβολή τίποτα δεν αποκλείεται πλέον, ακόμη  και καταστάσεις «κράτους Αποκεφαλιστάν» που σήμερα βλέπουμε να κυριαρχούν στο τετράγωνο Συρία, Τουρκία, Ιράν, Ιράκ (και τις οποίες έθρεψαν, να θυμίσω, κράτη όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Βρετανία και ασφαλώς η Τουρκία).

Για τους άσχετους, τις ασθενείς ψυχές, τους εθελοτυφλούντες, τους χρήσιμους ηλίθιους, τους μονίμως οδοιπορούντες προς κάποια Σούσα και τους πρωταθλητές της ιδιωτείας που κολυμπούν μέσα στη μια ή άλλη κατάχρηση και άνομη νομή του πλούτου των ανθρώπων, να θυμίσω ότι πριν μερικές μόνο δεκαετίες στην Ευρώπη τόσο από άποψη κλίμακας όσο και από άποψη είδους εγκλημάτων εκτελέστηκαν πολύ χειρότερα εγκλήματα.

Η πολιτική θεολογία, είτε είναι θρησκευτική είτε ιδεολογική, στα ίδια καταλήγει: Μεγάλα νεκροταφεία. Εκατομμύρια ορφανά του Ψυχρού Πολέμου, ημιμαθείς και αμαθείς, ασθενείς ψυχές, ευφάνταστοι, ιδεοληπτικοί, κομπλεξικοί εχθρολάγνοι κάθε είδους και αναρριχητές και ιδιώτες κάθε λογής, συνεισφέρουν για μια επιστροφή στο μέλλον του χειρότερου εαυτού της πολιτισμένης Δύσης.

Επιστροφή που θα συνοδεύεται από την μεγαλύτερη ίσως ανθρωπολογική εξέγερση της ιστορίας Ανατολικά, Βόρεια  και Νότια της Μεσογείου. Είναι να θυμίσω ο κόσμος της αποικιοκρατικής καταδυνάστευσης και καταλήστευσης, ο οποίος αφού ταλαιπωρήθηκε μερικές δεκαετίες μέσα στις Συμπληγάδες του Ψυχρού Πολέμου και των ανελέητων νέο-αποικιοκρατικών πρακτικών διαίρει και βασίλευε, αναζητεί τώρα θέση και ρόλο στον κόσμο. Προηγείται όπως ολοφάνερα καταμαρτυρείται σφοδρή αναμέτρηση για την σταθεροποίηση συνοριακών και πληθυσμιακών ισορροπιών πολλές από τις οποίες η αποικιοκρατία μερίμνησε να είναι επίπλαστες και ετοιμόρροπες.

Ο ρόλος των μέσων μαζικής εξαχρείωσης, πλέον, είναι καθοριστικός στην επιτάχυνση του κατήφορου που πολλοί ζούμε και όλοι ή όσοι έχουν μάτια βλέπουν την καταμαρτυρούμενη κατεδάφιση του πολιτικού πολιτισμού και την επικοινωνιακή χειραγώγηση των μελών της κοινωνίας. Δεν μιλάμε πλέον για κάποιο λάκκο στην πολιτική φάβα αλλά για αναίρεση της Πολιτικής, ακύρωση του ρόλου των εντολέων πολιτών, για ολοκληρωτικό ανορθολογισμό των Πολιτειών, για αρπαγή της εξουσίας από αλήτες και τζογαδόρους και για δημιουργία μιας χαώδους διεθνούς πολιτικής.

Μιας χαώδους κατάστασης αντί μιας πορείας κρατοκεντρικής θεμελίωσης του διεθνούς συστήματος που αναπτύχθηκε επί αρκετούς αιώνες (ο ΟΗΕ το 1945 αποτέλεσε σταθμό που το επικύρωσε, παρά το γεγονός ότι οι τα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα που μεταμφίεζαν τις αξιώσεις ισχύος των δύο ηγεμονικών υπερδυνάμεων θόλωσε τη σκέψη πολλών και έσπρωξε πολύ περισσότερους να γίνουν αξιοθρήνητα όργανα της ηγεμονικής διαπάλης).

Όπως έχουμε ξανά και ξανά γράψει μερικοί, αυτός ο κόσμος δεν είναι αγγελικός και ποτέ δεν θα είναι. Οδύσσεια είναι το ταξίδι των ανθρώπων, των κρατών και του κόσμου. Σε αυτό το ταξίδι δεν θυμάμαι ο Όμηρος να το περιέγραψε ως γεμάτο αγγέλους ούτε θυμάμαι –παρά τις κατά καιρούς εσχατολογίες, θρησκευτικές και ιδεολογικές–  να υπήρξε ποτέ κάποια επίγεια αγγελική εποχή.

Για να  μην ξεχνιόμαστε η κατεδάφιση των κοσμοσυστημάτων και ιδιαίτερα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έφερε το κρατοκεντρικό σύστημα που επικύρωσε, όπως είπαμε, ο ΟΗΕ το 1945. Αυτό το σύστημα από άποψη ενδοκρατικής και διακρατικής θεμελίωσης είναι ακόμη στην πρώιμη κλασική εποχή και οδεύει προς την εποχή της κλασικής κρατοκεντρικής του μορφής. Εξόχως δηλαδή προβληματική, όπως μας πληροφόρησε ο μοναδικός πολιτικός επιστήμονας του διεθνούς συστήματος Θουκυδίδης. Προβληματική δομή όπου ο ορθολογισμός συναρτάται ευθέως με τον πολιτικό ορθολογισμό εντός της Πολιτείας (όχι κάποιο μεταφυσικό «ορθολογισμό» του ενός ή άλλου καθεστώτος που προκρίνει το ένα ή άλλο ιδεολογικό δόγμα αλλά Πολιτική κλασικά νοούμενη συναρτημένη με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε πολιτείας και τις βαθμίδες πολιτικής ωριμότητάς της) και με τον διακρατικό ορθολογισμό νοούμενο ως ισορροπία ισχύος και συμφερόντων. Μια δηλαδή σχοινοβασία γεμάτη κινδύνους και μια Οδύσσεια γεμάτη παγίδες. Κράτος, εθνικό συμφέρον, ένστικτο επιβίωσης, αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις και  συνειδητοποίηση τι σημαίνει ασφάλεια σε ένα κρατοκεντρικό κόσμο είναι προϋποθέσεις σωστού προσανατολισμού και πολιτικού ορθολογισμού ενδοκρατικά και διακρατικά.

Όσο περισσότερο η διεθνική ιδιωτεία και οι τεχνοκράτες θα ελέγχουν τα κράτη τόσο περισσότερο ο κρατοκεντρικός ορθολογισμός θα ροκανίζεται και τόσο περισσότερα προβλήματα θα έχουμε. Να το πούμε και διαφορετικά, εκεί που οι διεθνιστικές και κοσμοπολίτικες υποκρισίες του Ψυχρού Πολέμου πάνε να εκλείψουν τα ορφανά της ιδεολογικής προπαγάνδας στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης οδηγούν τα κράτη προς νέους ανορθολογισμούς. Αυτή τη φορά, όμως, τα μέσα μαζικής καταστροφής που κατέχουν πολλά κράτη παραμονεύουν για να προκαλέσουν ολοκαύτωμα. Ένα μικρό λάθος ή κάποιος θεότρελος μπορούν να ρίξουν φωτιά από τον ουρανό (λίγοι γνωρίζουν ότι αρκετές φορές κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου,  κυρίως λόγω τεχνικών κρατών παρ’ ολίγο να έχουμε μια τέτοια καταστροφή).

Κάποιος βέβαια θα πει ότι τα νέα Σόδομα και Γόμορρα θα καούν και πάλι. Διαφωνούμε και μάλιστα πολύ. Οι άνθρωποι όλων των κρατών δεν έχουν όλοι μετατραπεί σε μέλη ανθρωπολογικά μηδενισμένων μεταμοντέρνων Σοδόμων και Γομόρρων. Το πρόβλημα είναι άλλο: Το ροκάνισμα του κρατοκεντρικού ορθολογισμού, η αρπαγή της εξουσίας από τους τζογαδόρους, η κυριαρχία των τεχνοκρατών που ακυρώνει τους δημοκρατικούς ελέγχους και τα μέσα μαζικής εξαχρείωσης που ακυρώνουν μια ορθολογιστική συμμετοχή των πολιτών στην Πολιτική.

Η περίληψη του βιβλίου και η συνέντευξη του Ούντο Λουφτκότε είναι χαρακτηριστική περίπτωση που δίνει σημαντικά στοιχεία για τον χείμαρρο ανορθολογισμού. Αξίζουν να μεταφραστούν και να διαβαστούν σε όλες τις γλώσσες και από όλους τους ανθρώπους του πλανήτη που εισρέει ακόμη και στα πιο αναπτυγμένα κράτη. Καθότι η επικοινωνία των ανθρώπων αντί να είναι το μέσο της συγκρότησης του πολιτικού βίου κατάντησε ολοφάνερα, και καθημερινά καταμαρτυρούμενα, μέσο ακύρωσης του Πολιτικού μας πολιτισμού.

Η συνέντευξη στη διεύθυνση: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/10/blog-post_247.html#.VDoPo_l_sbg

Advertisements


Κατηγορίες:Διεθνείς Σχέσεις, Δοκίμια, Ηφαιστος Παναγιώτης

Ετικέτες: ,

Αρέσει σε %d bloggers: