Turkey’s vision of Cyprus as its satrapy

Turkey’s vision of Cyprus is that of a satrapy. A Turkish satrapy. It does not extend beyond that. If this thesis is understood and accepted then the past and present policies of Ankara vis as vis Cyprus, be they those of the Kemalists or of today’s Islamists, can be decoded and made “sense” of. It will explain why Turkey can submit a 100-page brief to the European Commission, as Ankara did recently, developing a convoluted array of arguments to prove that one state-member of the European Union, Cyprus, does not in fact exist. The Turks are talking about a country that for six months in 2012 presided over an EU that Turkey aspires to join. One does wonder whether the Turkish Foreign Ministry prepared its EU brief on its own volition and by observation, or whether it took its cue from the pronouncement of its leader, Recep Tayyip Erdogan, who a few weeks back announced, to an unaware world, that “there is no such country called Cyprus.”

Accepting the satrapy thesis will also make sense of the latest provocations of Ankara in the Exclusive Economic Zone of Cyprus and its throwback tactics of gunboat and coercive diplomacy; a satrapy has no rights except those magnanimously granted, as was the case with the satrapies of the great Persian king. Naturally, as a Turkish satrapy Cyprus cannot have its own EEZ. Worse, Cyprus is an island state and according to the Turkish auto-interpretation of the 1982 Law of the Sea Convention, island states can have neither continental shelves nor EE Zs. (Lucky for the Philippines, Malaysia and Indonesia they do not have Turkey as a neighbor. And lucky for Turkey, for that matter). But that is not the end of it. Turkey is one of a handful of states that stubbornly refuses to sign the now universally accepted LOS Convention. And while it claims rights under it and pronounces that it will defend those precise rights with its gunboats, it denies the same to Cyprus.

But this is not yet the end of it.

When the Turks are not trying to impose their cockeyed sea rules on Cyprus through coercion, as they are currently attempting to do with their gunboats, they claim that they act in their capacity as “guarantor” of Cyprus under the 1960 Treaties. In other words they claim guarantor rights with regard to a state which with the other side of their mouth they declare does not exist. Or on further contemplation, they claim that at least “half”of it exists, which is the Turkish version of Japan’s Manchukko puppet state in Manchuria (1931-1945), that they forcefully set up after their 1974 invasion. And it is supposedly on behalf this Turkish “Manchukko” that they act.

Accepting the satrapy thesis can also demystify Western-propagated wisecracks such as “those who claimed to have understood the Cyprus problem are either fools or ignorant.” Or that the Cyprus problem is among the “most intractable” in the world, in fact the “most intractable,” next to which even the Arab-Israeli conflict pales in comparison. Some even go as far as to claim that the Palestinian conflict may stand a chance of being resolved some day, but not the Cypriot one. On this last point they may be right, but only because Ankara cannot envision but a “Turkish peace”on Cyprus. In other words, if only a 21st century Turkish version of a satrapy is established, then the problem will cease.

There is nothing difficult to understand about Cyprus and there is nothing “intractable” there, unless none of the international customary and conventional rules and regulations of state behavior apply to Cyprus and its population, and outside powers interfere in its internal affairs, as Ankara does blatantly on a daily basis. And Lord forbid that these norms should furthermore include the human, individual and democratic rights that are the hallmark of the European way of life – its political and legal civilization, that took some 300 years and rivers of blood to establish. No, none of these should apply to Cyprus, says Ankara.

Since 1974 40,000 Turkish troops, NATO -trained and US-armed, have been illegally ensconced on Cyprus in an offensive deployment. The Cold War ended, Germany was reunited but the Turkish Army has not bulged an inch on Cyprus. In fact according to UN reports the Turkish occupied part of Cyprus remains, mile by mile, the most militarized piece of land in the world. And the only reason Turkey has been getting away with this retrograde and imperialistic behavior is because of is membership in the Euro-atlantic security alliance.

For no other reason. It is NATO membership that shields Turkey from the type of criticisms as well as sanctions that the West regularly imposes and/or demands be imposed for pariah-state behavior.

Since the 1950s, a “holy cow” syndrome has characterized the West’s relationship with Turkey, allowing Ankara unrestrained and arrogant behavior, exhibited constantly in Cyprus and, lately, on a whole range of security issues. There is not a single Western Chancery today that is not unaware that the Islamist regime in Ankara has, over the past few years, become the single most important enabler of jihadist terrorism in Syria and Iraq and with agents increasingly active in Libya, Egypt and elsewhere in Africa and the Caucasus. There exists a NATO state that is a terrorist enabler. But none dare say so except in coded diplomatese and increasingly though officially sanctioned leaks in the press.

Still, Ankara’s sub rosa relationship with international terrorism is not something recent. It dates back some decades and is documented by studious research. Turkey has been an enabler in the making of the Pakistani nuclear bomb, something Washington was aware of but pretended otherwise (see, “Turks Ship U.S.A Tools To Pakistan,” The Washington Post, Sunday, June 28, 1981).

The Turkish “Deep State” (Derin Devlet) protected and guided the hand of Ali Agca in his attempt to assassinate the pope in May 1981.

And it protected his co-conspirators until matters fell apart with the 1996 Susurluk scandal revelations.

Turks have played a not-so-opaque role in the bombings of non-Muslim houses of worship in Istanbul (before and after 9/11) and in the assassination of prominent minority Turkish citizens and Turkish Christians. And in the US court system the interested researcher can find troves of material and underground connections on Ankara’s espionage activities against the US involving illegal trade in nuclear materials, plus fascinating information based on intelligence sources about the shadowy role of Turkey prior to the 9/11 terrorist attacks in New York. (see Deposition Before the Ohio Election Commission, Case No. 2009E-003, of August 8, 2009.) And these are just a sample.

If there is a country the West has been handling as “a spoiled child” and as the diachronic “model” and cure for all that ails the non-Western world, that country has been Turkey. Since WWII Turkey has received more monies from the West than any other Western ally, including South Korea, South Vietnam and even Israel, all of which have been involved in major wars (except for Turkey, when it attacked… Cyprus). Yet the Turks firmly believe that this is “owed” to them as “indispensable” allies.

“You [the US/ West] must pay our bills because you need us,” was the cynical way a Turkish prime minister put it to a well known US scholar and official, Dankwart A. Rustow, in Ankara. (See his “Turkey’s Travails,” Foreign Affairs, Fall 1979, p.102). This continues today in the form of various political IOUs, with weak and vulnerable states in the region, like Cyprus, at the short end of it.

Still, Turkey cannot have its cake and eat it too. Certainly not in Cyprus. Its 1974 attack may have yielded conquered territory which Ankara proceeded to ethnically cleanse of its indigenous Greek Cypriot majority population, establishing there a de facto geographical cleansed region, to hold and control for its “lebensraum” and Great Power ambitions. These ambitions are unabashedly admitted by Ahmet (aka “Zero Problems with Neighbors”) Davutoglu, in his magnus opus Strategic Depth (2001), were he actually uses the Nazi-era word “lebensraum” in the context of his geopolitical vision.

But Turkey’s 1974 attack failed in its strategic objective, which had been to delegitimize and destroy the Cypriot state. And proof of that is that Cyprus, including its territories currently controlled by Turkish bayonets, became a bona fide member of the EU. The legitimacy of the Cypriot state cannot disappear because its powerful neighbor wills it. And this is causing frustration in Ankara expressed in aphorisms, political tantrums and bullying tactics. For its part, Cyprus should remain cool and defend its interests though legal and institutional instrumentalities available to states.

The EU membership of Cyprus does by its very nature upend the vision of Cyprus as the satrapy of Turkey. Other developments in the region enhance the ability of Cyprus to thwart Turkish bullying.

These include the discovery of hydrocarbons in the Eastern Mediterranean and the growing interest in energy and security cooperation among non-NATO regional states.

An additional factor has been the gradual unmasking and almost total failure of Turkey’s “benign” hegemon project for the entire region. This may have commenced with the collapse of the axis with Israel. But it was soon revealed, first in Libya, then in Syria-Iraq and now in Egypt, that it went beyond singling out Israel and was in fact based on the false and unhistorical (Davutoglean) premise that the subject peoples of the Ottoman Empire enjoyed their subjugation so much so that they were simply dying to return to it under its 21st century reincarnation, with the likes of Erdogan and Davutoglu at the helm. This is not how interstate relations work and are conducted.

Yet for a weak state like Cyprus, it is a blessing in disguise that the Islamist elite in Ankara remains unwaveringly on its course, convinced, in addition, that it is carrying out Allah’s (Sunni) callings.

Cyprus cannot on its own deal with its Goliath neighbor. But it does not have to. It can, within the international system and its dynamics, pursue a Lilliputian strategy and effectively tie down Gulliver.

The author teaches International Relations in Athens.

μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

«Η Τουρκία αντιμετωπίζει την Κύπρο ως σατραπεία. Μια τουρκική σατρσπεία. ΄Ετσι, σκέτα, ωμά.

Εάν αυτή η αντίληψη γίνει κατανοητή και αποδεκτή τότε οι παρελθούσες και οι τρέχουσες πολιτικές της Άγκυρας απέναντι στη Κύπρο, είτε των Κεμαλιστών είτε των σημερινών Ισλαμιστών, μπορούν να αποκωδικοποιηθούν και να φανεί η «λογική»τους . Μπορεί έτσι να εξηγηθεί γιατί η Τουρκία μπορεί να υποβάλλει ένα ενημερωτικό σημείωμα 100 σελίδων στην ΕΕ, όπως έκανε πρόσφατα, αναπτύσσοντας μια περίπλοκη σειρά από επιχειρήματα για να αποδείξει ότι ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος, δεν υπάρχει στη πραγματικότητα. Οι Τούρκοι αναφέρονται σε μια χώρα που για έξι μήνες το 2012 προήδρευσε της ΕΕ, στην οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να ενταχθεί. Διερωτάται κανείς αν το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών προετοίμασε αυτό το κείμενο ενημέρωσης της ΕΕ με δική του πρωτοβουλία και παρατήρηση ή αν το εμπνεύσθηκε από τη δήλωση του ηγέτη του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος λίγες εβδομάδες  νωρίτερα ανακοίνωσε σε ένα ανύποπτο κόσμο πως «δεν υπάρχει τέτοια χώρα που να λέγεται Κύπρος».

Υιοθετώντας τη θέση περί σατραπείας γίνονται κατανοητές και οι τελευταίες προκλήσεις της Άγκυρας στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου. Μια σατραπεία δεν έχει δικαιώματα, εκτός από εκείνα που της χορηγούνται από μεγαλοψυχία, όπως γινόταν με τις σατραπείες του Πέρση βασιλιά. Φυσικά, ως τουρκική σατραπεία, η Κύπρος δεν μπορεί να έχει τη δική της ΑΟΖ. Ακόμη χειρότερα, η Κύπρος είναι ένα νησιωτικό κράτος και σύμφωνα με την τουρκική ερμηνεία της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, τα νησιωτικά κράτη δεν μπορούν να έχουν ούτε υφαλοκρηπίδας ούτε ΑΟΖ. (Ευτυχώς για τις Φιλιππίνες, τη Μαλαισία και την Ινδονησία που δεν έχουν την Τουρκία ως γείτονα. Και είναι τυχερή και η Τουρκία,  απο αυτή την άποψη). Αλλά τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Η Τουρκία είναι μια από τις λίγες χώρες που πεισματικά αρνείται να υπογράψει την τώρα καθολικά αποδεκτή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Και ενώ επικαλείται δικαιώματα που απορρέουν από αυτή τη Σύμβαση και δηλώνει ότι θα τα υπερασπιστεί με τα πολεμικά πλοία της, αρνείται τα ίδια δικαιώματα στην Κύπρο.

Όταν οι Τούρκοι δεν προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νταηλίδικους κανόνες για το δίκαιο της θάλασσας στην Κύπρο μέσω του εξαναγκασμού, όπως το επιχειρούν τώρα με τα πολεμικά πλοία τους, ισχυρίζονται ότι ενεργούν υπό την ιδιότητά τους ως «εγγυήτριας δύναμης» της Κύπρου, σύμφωνα με τις Συνθήκες του 1960. Με άλλα λόγια, διεκδικούν τα δικαιώματά του εγγυητή σε σχέση με ένα κράτος το οποίο ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει.

Εάν δεχθεί κανείς τη θεωρία της σατραπείας μπορεί επίσης να απομυθοποιήσει τις «εξυπνάδες» των Δυτικών που ισχυρίζονταν ότι «όσοι θεωρούν πως έχουν κατανοήσει το Κυπριακό πρόβλημα είναι είτε ανόητοι είτε αδαείς». Ή ότι «το Κυπριακό πρόβλημα είναι μεταξύ των «πιο δύσκολων και πιο δυσεπίλυτων» προβλημάτων στον κόσμο, καθώς και ότι η αραβο-ισραηλινή διένεξη ωχριά σε σύγκριση με το πρόβλημα της Κύπρου. Μερικοί ισχυρίζονται ακόμα και ότι η παλαιστινιακή σύγκρουση μπορεί να βρει λύση κάποια μέρα, αλλά όχι το Κυπριακό. Αυτό το τελευταίο σημείο, μπορεί να είναι σωστό, αλλά μόνο και μόνο επειδή η Άγκυρα δεν μπορεί να φανταστεί, παρά μια «τουρκική ειρήνη» στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, μόνο αν εγκαθιδρυθεί μια τουρκική εκδοχή σατραπείας του 21ου αιώνα,το πρόβλημα θα πάψει να υπάρχει.

Δεν υπάρχει τίποτα δυσνόητο όσον αφορά στην Κύπρο και δεν υπάρχει τίποτα το «ακατόρθωτο» εκεί, εκτός εάν κανένας από τους συνήθεις διεθνείς κανόνες και κανονισμούς κρατικής συμπεριφοράς δεν έχει ισχύ απέναντι στη Κύπρο και τον πληθυσμό της, και οι εξωτερικές δυνάμεις μπορούν ωμά να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Κύπρου, όπως βάναυσα το κάνει η Άγκυρα σε καθημερινή βάση. Και ο Θεός φυλάξοι αν οι κανόνες περιλαμβάνουνκαι τα ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα, που είναι το σήμα κατατεθέν του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής – του πολιτικού και νομικού πολιτισμού της, για τη δημιουργία του οποίου χρειάστηκαν 300 χρόνια και ποταμοί αίματος. Όχι, κανένα από αυτά δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται στην Κύπρο, κατά την άποψη της Άγκυρας.

Από το 1974, 40.000 τουρκικά στρατεύματα, εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ και εξοπλισμένα από τις ΗΠΑ έχουν παράνομα εγκατασταθεί στην Κύπρο, σε επιθετική διάταξη. Ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε, η Γερμανία επανενώθηκε, αλλά ο τουρκικός στρατός δεν έχει μετακινήθεί ούτε μια ίντσα στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ, το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου παραμένει το πιο στρατιωτικοποιημένο κομμάτι γης στον κόσμο. Και ο μόνος λόγος που η Τουρκία μπορεί ατιμώρητα να συνεχίζει αυτή την αναχρονιστική και ιμπεριαλιστική συμπεριφορά είναι το ότι αποτελεί μέλος της στην Ευρω-Ατλαντικής Συμμαχίας. Για κανέναν άλλο λόγο. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είναι που προστατεύει την Τουρκία από
το είδος των επικρίσεων και των κυρώσεων που η Δύση τακτικά επιβάλλει η αξιώνει να επιβληθούν για συμπεριφορά κράτους-παρία.

Από τη δεκαετία του 1950, το σύνδρομο της «ιερής αγελάδας» χαρακτηρίζει τη σχέση της Δύσης με την Τουρκία, επιτρέποντας στην Άγκυρα την αχαλίνωτη και αλαζονική συμπεριφορά , την οποία επιδεικνύει  συνεχώς  σε βάρος τηςΚύπρου και τελευταία, σε ολόκληρη σειρά θεμάτων ασφαλείας. Δεν υπάρχει δυτική καγκελαρία σήμερα που να  αγνοεί ότι το ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει ο πιο σημαντικός προαγωγός της τρομοκρατίας τζιχάντ στη Συρία και στο Ιράκ, με πράκτορες συνεχώς δραστικώτερους στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, αλλά και στην Αφρική και στον Καύκασο. Υπάρχει μια χώρα- μέλος του ΝΑΤΟ που υποθάλπει τη τρομοκρατίας. Αλλά κανένας δεν τολμά να το πει καθαρά, παρά μόνο σε κωδικές  διπλωματικές περιφράσεις και όλο και περισσότερο επίσημες διαρροές στον Τύπο.

Η  συνωμοτική σχέση της Άγκυρας με τη διεθνή τρομοκρατία δεν είναι κάτι πρόσφατο. Πηγαίνει πίσω αρκετές δεκαετίες και τεκμηριώνεται από μια σε βάθος έρευνα. Η Τουρκία κατέστησε δυνατή την παραγωγή της πακιστανικής πυρηνικής βόμβας, κάτι που η Ουάσιγκτον γνώριζε αλλά προσποιήθηκε το αντίθετο.( Βλέπε: «Turks Ship U.S.A Tools To Pakistan,? The Washington Post, Sunday, June 28, 1981).

Το τουρκικό «βαθύ κράτος» ( Derin Devlet)  προστάτεψε και καθοδήγησε το χέρι του Αλί Αγκτσά στην απόπειρά του να δολοφονήσει τον Πάπα το Μάιο του 1981.
Και  προστάτευε τους συνεργούς του στη συνωμοσία, μέχρι το 1996 που έγιναν οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Σουσουρλουκ.

Οι Τούρκοι έχουν παίξει έναν όχι τοσο αδιαφανή ρόλο στις βομβιστικές επιθέσεις των μη μουσουλμανικών χώρων λατρείας στην Κωνσταντινούπολη (πριν και μετά την 11η Σεπτεμβρίου) και στη δολοφονία γνωστών Τούρκων πολιτών και Τούρκων Χριστιανών. Και στο δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ μπορεί ο ενδιαφερόμενος ερευνητής να βρει  άφθονο υλικό για υπόγειες διασυνδέσεις σε δραστηριότητες κατασκοπείας της Άγκυρας κατά των ΗΠΑ, που αφορούν σε παράνομο εμπόριο πυρηνικών υλικών, καθώς και συναρπαστικές πληροφορίες για τον σκοτεινό ρόλο της Τουρκίας πριν από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου (βλέπε Deposition Before the Ohio Election Commission, Case No. 2009E-003, of August 8, 2009.) Και αυτά είναι μόνο ένα δείγμα

Αν υπάρχει μια χώρα που η Δύση μεταχειρίζεται ως «κακομαθημένο παιδί», και σαν διαχρονικό «πρότυπο» και πανάκεια για όλα τα πάθη του μή-Δυτικού κόσμου η χώρα αυτή υπήρξε η Τουρκία. Από το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία έχει εισπράξει περισσότερα λεφτά από τη Δύση από οποιαδήποτε άλλη Δυτική σύμμαχο, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας, του Νοτίου Βιετνάμ, ακόμη και του Ισραήλ, που όλοι έχουν εμπλακεί σε μεγάλους πολέμους (εκτός από την Τουρκία, όταν επιτέθηκε κατά…της Κύπρου). Ωστόσο, οι Τούρκοι πιστεύουν ακράδαντα ότι «τα δικαιούνται» αφού αποτελούν «απαραίτητους»συμμάχους.

«Εσείς (οι ΗΠΑ / Δύση) πρέπει να πληρώσετε τους λογαριασμούς μας, γιατί μας έχετε ανάγκη»,ήταν η ωμή δήλωση Τούρκου πρωθυπουργού στο πολύ γνωστό Αμερικανό καθηγητή και αξιωματούχο Dankwart A.Rostow,στην ΄Αγκυρα.(Βλέπε άρθρο του «Turkey’s Travails” Foreign Affairs,Fall 1979,p.1020. Αυτή η στάση συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τη μορφή των διαφόρων πολιτικών επιταγών, ιδίως σε σχέση με αδύναμα και ευάλωτα κράτη της περιοχής, όπως η Κύπρος,στο τέλος της συναλλαγής.

΄Ομως, η Τουρκία δεν μπορεί να τα έχει όλα δικά της. Και ασφαλώς όχι στην Κύπρο. Με την επίθεση του 1974 μπορεί να κατέκτησε μια περιοχή, όπου προχώρησε σε εθνοκάθαρση του κατά πλειοψηφία ελληνικού κυπριακού πληθυσμού , δημιουργώντας μια ντε φάκτο ‘καθαρή’πληθυσμιακά γεωγραφική περιοχή για να κατέχει υπό τον έλεγχό της, για τον ζωτικό της χώρο( «Lebensraum») και τις βλέψεις της ως Μεγάλης Δύναμης. Αυτές οι φιλοδοξίες ωμολογήθηκαν απτόητα από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, στο πόνημά του «Στρατηγικό Βάθος», όπου χρησιμοποιεί πραγματγατι τον όρο τον ναζιστικό όρο «Lebensraum» (ζωτικός χώρος), στη περιγραφή του γεωπολιτικού οράματός του.

Αλλά  στην επίθεση του 1974 η Τουρκία απέτυχε στο στρατηγικό στόχο της, που ήταν να απονομιμοποιήσει και να καταστρέψει το κυπριακό κράτος. Και απόδειξη είναι ότι η Κύπρος, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που τώρα ελέγχονται από τις τουρκικές λόγχες, έγινε αξιόπιστο μέλος της ΕΕ. Η νομιμότητα του κυπριακού κράτους δεν μπορεί να εξαφανιστεί, μόνο και μόνο επειδή αυτό επιθυμεί ο ισχυρός γείτονάς της. Και αυτό προκαλεί άγχος στην Άγκυρα που εκφράζεται με αφορισμούς,  σκηνές πολιτικής οργής και τακτικές εκφοβισμού. Από την πλευρά της, η Κύπρος πρέπει να παραμείνει σταθερή και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της μέσω των νόμιμων και θεσμικών διαδικασιών και εργαλείων που διαθέτουν τά μέλη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης..

Η ιδιότητά της ως μέλους της ΕΕ ανατρέπει τα σχέδια της Τουρκίας να την καταστήσει σατραπεία. Άλλες εξελίξεις στην περιοχή ενισχύουν την ικανότητα της Κύπρου να εξουδετερώσει τις τουρκικές απειλητικές ενέργειες..
Στις εξελίξεις αυτές περιλαμβάνονται οι ανακαλύψεις υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ενέργεια, καθώς και η συνεργασία για την ασφάλεια μεταξύ κρατών της περιοχής που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ.

Ένας πρόσθετος παράγοντας ήταν η βαθμιαία αποκάλυψη και η σχεδόν πλήρης αποτυχία της Τουρκίας να διαδραματίσει το ρόλο του καλού ηγεμόνα για ολόκληρη την περιοχή. Αυτό μπορεί να ξεκίνησε με τη θραύση του άξονα με το Ισραήλ. Αλλά σύντομα αποσαφηνίστηκε, πρώτα στη Λιβύη, στη συνέχεια, στη Συρία, στο Ιράκ και τώρα στην Αίγυπτο, ότι η Άγκυρα πήγαινε πιο μακριά από το να διαχωρίσει τη θέση της από το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα εκινείτο με βάση την ψευδή και ανιστόρητη αντίληψη ότι οι υποτελείς λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας απολάμβαναν την υποδούλωσή τους σε τέτοιο βαθμό, που κυριολεκτικά ονειρευόντουσαν να επιστρέψουν σ’ αυτή, σε ένα είδος σύγχρονης μετενσάρκωσης της, με τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου στο πηδάλιο.

Ωστόσο, για ένα αδύναμο κράτος όπως η Κύπρος, είναι ένα μεταμφιεσμένο ευτύχημα ότι η ελίτ των ισλαμιστών στην Άγκυρα παραμένει αταλάντευτη την πορεία της, έχοντας επιπλέον την πεποίθηση, πως εκπληρώνει το θέλημα του (σουνίτη) Αλλάχ.

Η Κύπρος  δεν μπορεί μόνη της να αντιπαρατεθεί στον Γολιάθ γείτονα της. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνει. Μπορεί, μέσα στο διεθνές σύστημα και στις δυναμικές του,να εφαρμόσει μια Λιλιπούτεια στρατηγική και αποτελεσματικά να ακινητοποιήσει τον Γκιούλιβερ.»

Advertisements


Κατηγορίες:Άρθρα, Ευρυβιάδης Μάριος, Κυπριακό ζήτημα, Κύπρος, Τουρκία

Ετικέτες: , , , ,

Αρέσει σε %d bloggers: