Π. Ήφαιστος, Εθνική Ανεξαρτησία / Συλλογική Ελευθερία: Η μόνη κοινή Κοσμοθεωρία όλων των Εθνών. «Τι συγκροτεί και συγκρατεί τα κράτη, την Ευρώπη και τον κόσμο;»

Π. Ήφαιστος, Εθνική Ανεξαρτησία / Συλλογική Ελευθερία: Η μόνη κοινή Κοσμοθεωρία όλων των Εθνών. «Τι συγκροτεί και συγκρατεί τα κράτη, την Ευρώπη και τον κόσμο;»

Ποιος είναι ο σκοπός του πολιτικού στοχασμού, των πολιτικών συζητήσεων, των επιστημονικών ή “επιστημονικών” δημοσιεύσεων, των προσπαθειών να καταλάβουμε την διαχρονία και της εν γένει καταγεγραμμένης ή κοινωνικοπολιτικά σμιλευμένης πολιτικής σκέψης που αφορά τον άνθρωπο, το κράτος και την διεθνή πολιτική. Εξαρχής γίνεται σαφές ότι η κοινωνικοπολιτικά σμιλευμένη πολιτική σκέψη δεν αφορά τις λεγόμενες ιδεολογικά εκπορευμένες κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες που τον 19 και κυρίως τον 20 αιώνα πολλαπλασιάστηκαν σ’ Ανατολή και Δύση. Αφορά την πολιτική παιδεία που τα μέλη μιας κοινωνικής οντότητας ή εάν κατόρθωσαν να γίνουν ανεξάρτητοι και να διαθέτουν κράτος οι πολίτες, επιδιδόμενοι στο άθλημα του Κοινωνικού και Πολιτικού γεγονότος σμιλεύουν κοινωνικοπολιτικά. Όπως έχουμε συχνά υποστηρίξει έστω και αν υπάρχουν κάποιες αξιόλογες εξαιρέσεις, η λεγόμενη πολιτική σκέψη τον 20 αιώνα είναι μεταμφίεση ιδεολογιών, κάτι δηλαδή που καμιά σχέση δεν έχει με την επιστήμη όπως και να την κατανοήσει κανείς και καμιά σχέση δεν έχουν με αντικειμενικά κριτήρια και υπαρκτά όντα. Είναι εσχατολογίες και επιστημονικά μεταμφιεσμένες ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος ή απλά ασυναρτησίες αργόσχολων που έτυχε να βρεθούν σε πολιτικά στρατευμένα “επιστημονικά ιδρύματα”. Εάν κάποιος θέλει να γράψει κάτι ουσιαστικό, και όπως εξελίσσεται ο κόσμος χρήσιμο, απαιτείται να έχει στο μυαλό αφενός τους στοχαστικούς ταγούς της κλασικής εποχής και αφετέρου ότι στις επανεκδόσεις δημοσιευμένων κειμένων δεν θα χρειάζονται αλλαγές.

Ο χρόνος του ανθρώπου είναι πολύτιμος. Αφού λοιπόν θεωρήσουμε δεδομένο ότι ο ρόλος του πολίτη συναρτάται με την πολιτική παιδεία, την γνώση και την πνευματική καλλιέργεια, το διαβάζει κανείς είναι σημαντικό. Θα μπορούσαν να αναφερθούν μερικές -κατά την εκτίμησή μας αναγκαίες – προϋποθέσεις και ιδιότητες που απαιτείται να λαμβάνονται υπόψη:

  • Η περιγραφή και ερμηνεία να είναι αξιολογικά ουδέτερη και όχι απόρροια ιδεολογιών και ιδεολογημάτων [Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb ]
  • Η ανάλυση να διαθέτει κοινωνικοοντολογική αναφορά, δηλαδή, να μην αφορά φανταστικούς κόσμους αλλά τον υπαρκτό κόσμο [Οντολογική θεμελίωση του Πολιτικού και ο ρόλος της ισχύος στην αθέσπιστη διεθνή πολιτική: Πολιτικός στοχασμός versus Πολιτική Θεολογία http://wp.me/p3OlPy-1no  – ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων ­http://wp.me/p3OlPy-1bH].
  • Να θεωρεί την εθνική ανεξαρτησία ως τη συλλογική ελευθερία κάθε κοινωνικής οντότητας, κάτι δηλαδή που αφορά την ελευθερία της οντότητας που κείται πέραν αξιολογήσεων και υποκειμενισμών [Η Εθνική Ανεξαρτησία ως η κοινή Κοσμοθεωρία όλων των Εθνών και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 https://wp.me/p3OlPy-2db ].
  • Να εξετάζει τις προϋποθέσεις κάθε οντότητας με αντικειμενικούς όρους και κυρίως κατά πόσο ο προσανατολισμός του κοινωνικοπολιτικού συστήματος ταξιδεύει προς την Ιθάκη της Πολιτικής Ελευθερίας. [Προσανατολιστική πολιτική σκέψη Ομηρικών προδιαγραφών. Όμηρος, Θουκυδίδης, Αριστοτέλης, Καβάφης, Ιθάκη, Πατρίδα https://wp.me/p3OqMa-1qL]
  • Να γνωρίζει ο “στοχαστής”, κάτι που για αντικειμενικούς δεν είναι σύνηθες, ότι η Βυζαντινή Οικουμένη αποτέλεσε την κορύφωση της μετακρατοκεντρικής κοσμοσυστημικής πολιτικής συγκρότησης. Η Βυζαντινή Οικουμένη ως μετακρατοκεντρικό φαινόμενο αντιδιαστέλλεται με τις ανθρωπολογικά και πολιτισμικά εξισωτικές και εξομοιωτικές μετακρατικές διεθνιστικές και (σύγχρονες) κοσμοπολίτικες παραδοχές [Τα έργα του Γιώργου Κοντογιώργη στα οποία αναφερόμαστε στα βιβλία και άρθρα που δημοσιεύουμε παρελθόντα και επερχόμενα]
  • Η κλασική εποχή αποτέλεσε την κορύφωση της κρατοκεντρικής οργάνωσης του κόσμου και ο «Πελοποννησιακός Πόλεμος» του Θουκυδίδη αποτελεί Παράδειγμα των αξιωμάτων ενός τέτοιου κόσμου. Δεν μπορεί να έχει αξιώσεις επιστημονικών προδιαγραφών μια ανάλυση της κρατοκεντρικής πολιτικής του σύγχρονου κόσμου όπως ορίστηκε στον ΟΗΕ το 1945 εάν δεν είναι συμβατή με τα αξιώματα του Παραδείγματος. [Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb ]
  • Το σύγχρονο κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα μέσα στο οποίο πλέον κυριαρχούν μεταμοντέρνοι εθνομηδενιστές, κερδοσκόποι και τοκογλύφοι ως πρώιμο κλασικό που οπισθοδρομεί προς … την πριν τον Σόλωνα εποχή [ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΜΟΡΡΩΝ http://wp.me/p3OlPy-1kS –ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΎ ΚΑΙ Η ΚΑΤΆΛΗΞΉ ΤΟΥ: ΚΑΤΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ,ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝhttp://wp.me/p3OqMa-138
  • Να εξετάζονται προϋποθέσεις όπως για παράδειγμα το κατά πόσο ενδοκρατικά μια κρίσιμη πλειονότητα των μελών της κοινωνίας έχει επίγνωση του τι σημαίνει προσανατολισμός προς την δημοκρατία, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Παρομοίως, κατά πόσο έχουν επίγνωση το πόσο ασύμβατα είναι τα ιδεολογικά δόγματα και τα παράγωγα ιδεολογήματα με τις έσχατες λογικές της Ελευθερίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Επίγνωση ότι τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα συμβολίζουν το αντίθετο του πολιτικού πολιτισμού και ότι σημαίνουν ανθρωπολογικό εκμηδενισμό και όχι πολίτες με την ύψιστη κλασική έννοια του όρου αλλά όχλο ατομιστών, φιλοτομαριστών και ηδονιστών που ενσαρκώνουν την ιδεολογικά μεταμφιεσμένη ιδιωτεία. Επίγνωση επίσης του γεγονότος ότι εθνική ανεξαρτησία σημαίνει αντί-ηγεμονικές στάσεις και συσπειρώσεις. [ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΘΝΙΚΟΎ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ http://wp.me/p3OlPy-Vv  -Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΝΔΥΛΕΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟ http://wp.me/p3OlPy-ZB – Μοντερνισμός, το ιδεολογικό φαινόμενο και η μεταμοντέρνα διολίσθηση προς τα ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα. http://wp.me/p3OlPy-Zv ]
  • Οι εθνοκρατοκεντρικές αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις είναι προϋπόθεση σταθερότητας και αυτό σε αντίθεση με τους περιπάτους στα σύννεφα που επιδιώκονται με συνθήματα για «λαούς που δεν έχουν διαφορές» και άλλες οικουμενικίστικες ασυναρτησίες οι οποίες κατά την διάρκεια πέντε χιλιάδων γνωστής ιστορίας αποτελούσαν μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος κάθε ιστορικής συγκυρίας. [ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ ΤΩΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΜΑΣ http://wp.me/p3OlPy-1l6]
  • Η κατά εθνοκράτος κοινωνικοπολιτική συγκρότηση απαιτείται να κινείται ρεαλιστικά και χωρίς αυταπάτες για το γεγονός ότι αφορά ένα κόσμο κρατών διαφορετικού μεγέθους, διαφορετικής ισχύος, διαφορετικής ανάπτυξης που οδηγεί σε ηγεμονικές συμπεριφορές τις οποίες μόνο αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις μπορούν να αντιμετωπίσουν (ως αέναο άθλημα και όχι ως εσχατολογική πρόταση ή συνθήματα περί “ιμπεριαλισμού” που αντλούν από ιδεολογικά δόγματα και καμιά σχέση δεν έχουν με τον ηγεμονισμού που κάθε κράτος μικρό ή μεγάλο πάντα αντιστέκεται και ή συσπειρώνεται αντί-ηγεμονικά με άλλα κράτη). Οι εθνικοί πολιτισμοί και εθνικές πολιτικές παραδόσεις είναι τα θεμέλια και ταυτόχρονα υποστάσεις της εθνοκρατικής συγκρότησης που θα ενισχύει τις εθνοκρατοκεντρικές αντί-ηγεμονικές συσπειρώσεις. [Οι Έλληνες «μπουμπουνοκέφαλοι προοδευτικοί» (συνομιλία με τον Παναγιώτη Κονδύλη https://wp.me/p3OqMa-1wE]
  • Αντίκρουση των εσχατολογικών ιδεολογικών δογμάτων όλων των παραδοχών και όλων των αποχρώσεων που μετά τον 17 αιώνα αντικατέστησαν την Θεοκρατική εσχατολογία. Εύστοχα ο Κονδύλης γράφει ότι παλεύοντας κατά της θρησκευτικής εσχατολογίας / θρησκευτικής πολιτικής θεολογίας η οποία δίνει ανακουφιστικές απαντήσεις για την μετά θάνατο κατάσταση, η «ορθολογιστική» πολιτική θεολογία των Νέων Χρόνων οδηγήθηκε και αυτή στην εσχατολογία: Έτσι (Παναγιώτης Κονδύλης), «για να αποφευχθεί η υστερία μπροστά στον πλήρη και αμετάκλητο θάνατο, νομιμοποιήθηκε κοσμοθεωρητικά η υστε­ρία της εσχατολογίας» [«Εσχατολογικό ιδεολογικό δηλητήριο και πολιτική θεολογία versus Αριστοτελική πολιτική σκέψη» https://wp.me/p3OlPy-1Ku]
  • Καταληκτική επισήμανση σελ. 285 του «Κοσμοθεωρία των Εθνών»: «Για τον άνθρωπο ως πνευματική και αισθητή οντότητα, για το εθνοκρά­τος ως πολιτειακή ενσάρκωση της ανθρωπολογικής ετερότητας των κοινωνικών οντοτήτων, για το εθνοκρατοκεντρικό γεγονός και τις αντιηγεμονικές συσπειρώσεις ως σταθεροποιητική στά­ση. Καμία ουτοπία, λοιπόν, και καμία εσχατολογία. Μόνο ένα δύσκολο ταξίδι προς μία μακρινή Ιθάκη. Ταξίδι προς έναν κόσμο ολοένα και πιο εθνικό, συνεπώς ολοένα και πιο δημοκρατικό και, ενδεχομένως, εθνοκρατοκεντρικά ολοένα και πιο σταθερό”.

Τα πιο πάνω εξετάστηκαν τυπολογικά στο “Κοσμοθεωρία των Εθνών“, αναπτύχθηκαν σε μικρότερα κείμενα και θα τυγχάνουν επεξεργασίας σε επερχόμενες δημοσιεύσεις που προτάσσουν την Ελευθερία και τη Δημοκρατία όχι απόρροια αξιολογικών θέσεων ή απόρροια ιδεολογικών δογμάτων αλλά ως υψηλές και έσχατες λογικές που κείνται πέραν και υπεράνω υποκειμενισμών και αξιολογήσεων. Αφορούν, επιπλέον, όλες τις υπαρκτές πολιτικά πολιτισμένες κοινωνικές οντότητες του παρελθόντος , του παρόντος και τους μέλλοντος. Το μείζον είναι ο πολιτικός στοχασμός αλλά πρωτίστως η πολιτική παιδεία των μελών μιας κοινωνικής οντότητας να προσανατολίζουν τους ανθρώπους ως πρόσωπα και ως έθνη/κοινωνίες/κράτη προς την (ενδεχομένως ανύπαρκτη) Ιθάκη όπου η απόλαυση της ανθρωπολογικής ιδιοσυστασίας/ετερότητας συνυφαίνεται εάν όχι ταυτίζεται με την Πολιτική Ελευθερία και την προϋπόθεσή της την Εθνική Ανεξαρτησία.

Ταγοί του Πολιτικού στοχασμού

  • Όμηρος
  • Αριστοτέλης
  • Θουκυδίδης
  • Καβάφης ως ιδιοφυής και ποιητική αποτύπωση των ουσιών και νοημάτων του Ομήρου

Ακολουθεί περίληψη του «Κοσμοθεωρία των Εθνών», τα περιεχόμενα, οι τίτλοι των σημειώσεων τέλους του ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ των ΕΘΝΩΝ. Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του Κόσμου (Εκδόσεις Ποιότητα), ένα κομβικό κείμενο για τον υπογράφοντα πάνω στο οποίο κτίζονται και αναπτύσσονται πολλά έκτοτε. Διόλου τυχαία το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον μεγάλο στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη. 

Είναι αναρτημένα και στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/104%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CE%9A%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1.htm

ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ. Μέσα στον σκληρό πυρήνα του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται οι συγκλίνουσες και αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες «εθνική κοσμοθεωρία», «έθνος», «εθνική ανεξαρτησία», «εθνοκράτος», «δημοκρατία», «κοινωνική ελευθερία» και «πολιτική ελευθερία». Παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο των εννοιών αυτών είναι διαφορετικό ανάλογα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας, μορφικά είναι πανομοιότυπες για όλα τα έθνη. Η διαρκής διαχρονική πνευματική και πολιτική ανάπτυξή τους συγκροτεί την Κοσμοθεωρία των εθνών. Η κατίσχυση της κοσμοθεωρίας των εθνών και η σταθερότητα τον 21ο αιώνα συναρτάται, πρωτίστως, με την εμπέδωση της εθνικής ανεξαρτησίας ως θεμελιώδους κοσμοθεωρητικής παραδοχής όλων των εθνών και με την εκ του γεγονότος αυτού ανάπτυξη αντιηγεμονικών εθνοκρατοκεντρικών συσπειρώσεων.

 ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΒΑΦΗΣ. Ο τίτλος Κοσμοθεωρία των Εθνών είναι εμπνευσμένος από τον Ρήγα Φεραίο. Τα κεντρικά κεφάλαια του βιβλίου, εξάλλου, κτίστηκαν γύρω από τα μνημειώδη ποιήματα του Καβάφη Τείχη (υλιστικά τείχη που κτίζονται γύρω από τη μοντερνιστική δημόσια σφαίρα), Βάρβαροι (οι λογικές απολήξεις του μεταμοντερνισμού στα ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα) και Ιθάκη (τα ταξίδι του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και οι προϋποθέσεις μιας ολοένα μεγαλύτερης σταθερότητας).

 Η ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ. Οι καταστροφικές ιδεολογίες και οι διεθνισμοί του

19ου και 20ού αιώνα –αναρχισμός, ναζισμός, κομουνισμός, φιλελευθερισμός– είχαν την ίδια υλιστική μάνα και την ίδια τύχη: Αφού μάτωσαν την ανθρωπότητα εισερχόμενοι στον 21ό αιώνα καταρρέουν κάτω από το βάρος των αντιφάσεών τους. Όσο απομακρυνόμαστε από την αποικιοκρατία αποδεσμεύονται οι εθνικές πνευματικές δυνάμεις, εμπεδώνεται η εθνική ανεξαρτησία ως άξονας εθνοκρατοκεντρικών αντιηγεμονικών συσπειρώσεων και κατισχύει η κοσμοθεωρία των εθνών. Στον αντίποδα βρίσκονται οι παρακμιακές τάσεις που θρέφουν τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα, η επικράτηση των οποίων αποτελεί επιστροφή στο μέλλον υλιστών όπως οι La Mettrie και ο μαρκήσιος de Sade.

 ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ. Υλισμός, ιδεολογία και διεθνισμός είναι το τρίδυμο της καταστροφής των τελευταίων αιώνων. Ο συνεπέστερος υλιστής είναι ο μαρκήσιος de SadeΟ υλισμός στις έσχατες απολήξεις του είναι φιλοτομαρισμός, εγωπάθεια, ιδιωτεία, φιλαυτία, μηδενισμός, άκρατος ηδονισμός και έγκλημα. Ο μοντερνισμός σταδιακά διολίσθησε στην αντιπνευματικότητα κτίζοντας πανύψηλα υλιστικά τείχη γύρω από τη δημόσια σφαίρα των ευρωπαϊκών κρατών. Η σταδιακή επικράτηση των υλιστικών ιδεών είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος, την κατάληψη του πλανήτη από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, την επί αιώνες καταλήστευση του πλούτου των εθνών, τις εθνοκαθάρσεις στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, πολλούς πολέμους, πολλές γενοκτονίες, πολλά μεγάλα νεκροταφεία, διαίρει και βασίλευε και άπειρα περιφερειακά προβλήματα. Αυτά είναι και τα μεγαλύτερα εγκλήματα όλων των εποχών τα οποία η μοντερνιστική ιδεολογικοπολιτική ορθότητα και ο πολιτικοστοχαστικός καθωσπρεπισμός ελέω επικοινωνιακής ισχύος επί αιώνες φυλάσσουν ως επτασφράγιστο μυστικό. Αναλύονται σε βάθος ζητήματα της ιστορίας διεθνών σχέσεων και των διαχρονικών ανθρωπολογικών διαμορφώσεων, καθώς επίσης τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των ιδεολογικοπολιτικών (πανεπιστημιακών) εκπαιδευτηρίων τα οποία στις μέρες μας κατακυριεύονται από τις πιο ακραίες τάσεις του μεταμοντερνισμού με αποτέλεσμα να ροκανίζονται τα ανθρωπολογικά θεμέλια των δυτικών κοινωνιών.

ΑΝΟΔΟΣ, ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Οι αφετηρίες του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται στην κλασική αρχαιότητα. Το πνευματικό κτίσιμο των εθνικών κοσμοθεωριών εν μέσω αναστολών, αντιστροφών και αντιξοοτήτων ήταν και συνεχίζει να είναι ανοδικό. Εις πείσμα των υλιστικών παραδοχών που βασικά αναδείχθηκαν μετά τον 16ο αιώνα τα έθνη συγκροτούν και κτίζουν ακατάπαυστα τις εθνικές-ανθρωπολογικές προϋποθέσεις ενός πολιτισμένου εθνοκρατικού πολιτικού βίου και ενός εθνοκρατοκεντρικά θεμελιωμένου διεθνούς συστήματος. Βάση της ανάλυσής μας είναι η κοινωνιοκεντρική θεμελίωση των εθνών και ο Αριστοτελισμός, τις κοσμοθεωρητικές προεκτάσεις του οποίου και αντιπαραθέτουμε στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό.

ΕΕ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΕΤΑΝΕΟΤΕΡΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Η ΕΕ εξετάζεται ως ένα πρότυπο μελλοντικού εθνοκρατοκεντρικού συστήματος και τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των διεθνιστικών ιδεολογημάτων που ροκανίζουν τα θεμέλια του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. Υποστηρίζεται ότι παρά τα πλήγματα που επέφερε ο υλισμός, οι ιδεολογίες και οι διεθνισμοί το έθνος επανέρχεται ολοζώντανο. Στον αντίποδα των υλιστικών  θεωρήσεων σταδιακά επανέρχονται οι εθνικές κοσμοθεωρίες που κτίζονταν επί χιλιετίες. Ο πολιτικός πολιτισμός κορυφώθηκε στη Βυζαντινή Οικουμένη, αλλά έκτοτε δέχτηκε μεγάλα πλήγματα από την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης, της Κωνσταντινούπολης.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Συγγραφική προσέγγιση και ευχαριστίες………………………………….. 13

Κεφάλαιο 1

Οδηγίες προς ναυτιλομένους για τον θυμωμένο Ποσειδώνα,

τους Λαιστρυγώνας και τους Κύκλωπας…………………………….. 17

1.1. Βασικοί στόχοι και κύριες υποθέσεις…………………………………. 17

1.2. Κεντρικοί άξονες: Εθνική Κοσμοθεωρία versus υλισμός-ιδεολογία   22

Κεφάλαιο 2

Ιδεολογία-υλισμός versus Eθνική Kοσμοθεωρία, δημοκρατία

και πολιτικός πολιτισμός……………………………………………………….. 27

2.1. Εθνοκρατοκεντρικό versus διεθνιστικό, μετανεοτερικό

versus μεταμοντέρνο και η κακοποίηση της έννοιας δημοκρατία 27

2.2. Η ιδεολογική-υλιστική νοηματοδότηση της πολιτικής

με όρους ισχύος versus Eθνική Kοσμοθεωρία……………………… 31

2.3. Εθνοκρατοκεντρικό versus διεθνιστικό και το εκκρεμές

των υλιστικών θεωρήσεων………………………………………………… 36

2.4.  Έθνος, δημοκρατία-πολιτική ελευθερία υπό το ιστορικό πρίσμα

και το ενδεχόμενο κατίσχυσης της Εθνικής Κοσμοθεωρίας……. 38

2.5. Μεταμοντερνισμός: Επιστροφή στο μέλλον των La Mettrie

και de Sade στα Σόδομα και Γόμορρα……………………………….. 45

2.6. Η Εθνική Κοσμοθεωρία versus πολιτική με όρους ισχύος

και η εδαφικά νοούμενη κυριαρχία……………………………………. 47

2.7. Εθνοκρατοκεντρική δομή στη θεωρία και στην πράξη

ιδωμένη με μία μόνο ματιά……………………………………………….. 49

2.8. Κρίση δεν περνάει η Εθνική Κοσμοθεωρία

αλλά οι αντίπαλοί της λόγω μεταμοντερνισμού……………………. 51

2.9. Ο ανορθολογισμός των ιδεολογιών και οι εθνικές αντοχές……. 55

  Kεφάλαιο 3

Τα υψηλά περίκλειστα τείχη του μοντερνισμού και μοντερνισμού 61

3.1. Διαδρομή των Νέων Χρόνων, η Εθνική Κοσμοθεωρία και ο

εθνοκρατοκεντρικός χαρακτήρας της Ευρώπης και του κόσμου 61

3.2. Η βαθιά ιστορική ματιά του Ρήγα Φεραίου και ο βράχος του Σίσυφου

της εθνοσοβινιστικής εθνοκατασκευής της νεότερης Ευρώπης.. 75

3.3. Από την αντιθεοκρατική πάλη στην πορεία προς

τα Σόδομα και τα Γόμορρα του μεταμοντερνισμού………………. 79

3.4. Μεταμοντέρνα ιδεολογήματα και η πασαρέλα

των γυμνών επιστημονικών βασιλιάδων……………………………… 82

3.5. Μία πρώτη ματιά στις διεθνιστικοϋλιστικές ιδεολογίες

και στα μίζερα παράγωγά τους………………………………………….. 85

3.6. Διεθνιστικοϋλισμός versus Εθνική Κοσμοθεωρία………………… 89

3.7. «Κοινωνία των πολιτών» versus πολιτική κοινωνία

και εξωπολιτικοί διεθνικοί δρώντες……………………………………. 97

3.8. Το εκκρεμές της ανθρώπινης συμπεριφοράς

και οι πειραματισμοί των υλιστικών ιδεολογιών…………………. 100

3.9. Το Ανθρώπινο ον: Επουράνιες και εγκόσμιες πολιτικές θεολογίες,

ο Αριστοτέλης και τα οντολογικά ερωτήματα……………………. 106

Kεφάλαιο 4

Ο μεταμοντερνισμός ίσαμε τις έσχατες συνέπειές του: Πορεία προς

τη βαρβαρότητα των Σοδόμων και Γομόρρων ή ταξίδι προς την Ιθάκη;…….115

4.1. Αμφίπλευρες, αμφίρροπες και αντιφατικές διαδρομές των

ιδεολογικά-υλιστικά νοούμενων νομικοτεχνικών κατασκευών 115

4.2. Η οντολογική αναβάθμιση της ύλης και η εγγενής μοντερνιστική

νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος………………….. 122

4.3. Το θηριώδες μεταμοντέρνο ανθρωπολογικό κυνηγητό

μέσα στην ιδιωτική σφαίρα…………………………………………….. 129

4.4. Ο πνευματικός εκμηδενισμός της ιδιωτικής σφαίρας

για να καταστεί συμβατή με την υλιστική δημόσια σφαίρα…… 139

4.5. Εθνική Κοσμοθεωρία versus μεταμοντερνισμός ως αυτοχειριασμός   142

4.6. Η μεγάλη κονδύλεια εικόνα της αντιμεταφυσικής πάλης που

παγίδευσε τη μοντέρνα σκέψη και οδήγησε στον μεταμοντερνισμό….. 151

4.7. Επιστροφή στο μέλλον: Τα Σόδομα και Γόμορρα των συνεπών

υλιστών La Mettrie και de Sade……………………………………….. 155

4.8. Ο εκμηδενιστικός υλιστικός μονόδρομος και η αναπόδραστη

νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος………………….. 165

4.9. Τα μεταμοντέρνα εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα

των La Mettrie και de Sade…………………………………………….. 170

4.10. Υλιστικές ιδεολογίες versus Αριστοτέλης: Ύλη versus ποιότητα 174

4.11. Η αντίσταση των Eθνικών Kοσμοθεωριών και οι αντίρροπες τάσεις    180

Κεφάλαιο 5

Η ακάθεκτη πορεία των δυτικών κοινωνιών προς την ανθρωπολογική

εκμηδένιση (και) της ιδιωτικής σφαίρας………………………………….. 183

5.1. Η εγγενής αναντιστοιχία μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας

κάθε συνεπούς υλιστικής κοινωνικοπολιτικής δομής…………… 183

5.1.1. Αντιαριστοτελισμός: Το μοιραίο σφάλμα του μοντερνισμού 183

5.1.2. Αναντιστοιχία υλιστικής δημόσιας σφαίρας και της

ανθρωπολογίας στην ιδιωτική σφαίρα………………………. 186

5.1.3. Στόχος η ανθρώπινη ετερότητα. Η έλευση των

μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων……………………………….. 188

5.2. Από τον μοντερνισμό στον μεταμοντερνισμό. Μια χαώδης διαδρομή

και η συγκρότηση του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος 192

5.3. Από τη θεοκρατία, στην ορθολογιστική θεότητα, στις γενοκτονίες,

στις εθνοκαθάρσεις και στην αποικιοκρατία………………………. 197

5.3.1. Πολιτικοστοχαστικές προεκτάσεις της ιδεολογικής εκτροπής 197

5.3.2. Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς υλιστικές ιδεολογίες;……. 199

5.3.3. Είναι ένα πράγμα ο μοντερνιστικός εθνοσοβινισμός

και άλλο η Εθνική Κοσμοθεωρία……………………………… 201

5.4. Αναζητώντας μια εθνοκρατοκεντρική μετανεοτερικότητα…… 207

5.5. Πνευματικά πλούσιος πολίτης versus πολίτης-μάζα κρέατος

ικανού να ηδονίζεται «ορθολογιστικά»…………………………….. 211

5.6. Οι ακλόνητες Αριστοτελικές παραδοχές, η θρησκεία

και ο μοντερνισμός……………………………………………………….. 215

5.7. Οι ιστορικοπολιτικές περιστάσεις των βίαιων εθνοσοβινιστικών

ομογενοποιήσεων…………………………………………………………. 219

5.8. Κτίζοντας έθνη ανάποδα με  φορά κράτος→έθνος

αντί έθνος→κράτος……………………………………………………….. 222

5.9. Διαδρομές του μοντερνιστικού διεθνιστικοϋλιστικού κόσμου

και η αντίρροπη Εθνική Κοσμοθεωρία……………………………… 226

5.10. Η κατασκευή του μεταμοντέρνου ανθρωπότυπου: Η «μεταμοντέρνα

μαύρη τρύπα» και το ανθρωπολογικό ροκάνισμα……………… 233

5.11. Εθνική κοσμοθεωρία vs υλιστικά-διεθνιστικά ιδεολογήματα.. 245

Κεφάλαιο 6

Ευρωπαϊκή Ένωση: Πρότυπο ενός εθνοκρατοκεντρικού κόσμου

ή μιας υπερκρατικής δεσποτείας;……………………………………………. 251

6.1. Φυσιογνωμικά και οντολογικά χαρακτηριστικά της ΕΕ………. 251

6.2. Εθνοκρατοκεντρική δομή versus υλισμός…………………………. 261

6.3. Η ΕΕ και οι προϋποθέσεις εθνοκρατοκεντρικής

μετανεοτερικής πορείας…………………………………………………. 266

Κεφάλαιο 7

Το ολοένα και πιο σταθερό εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα:

Δεν είναι ουτοπία αλλά θαλασσοπορεία προς μία ενδεχομένως

ανύπαρκτη Ιθάκη………………………………………………………………… 269

Δοκιμιακές σημειώσεις τέλους………………………………………………. 287

Ευρετήριο………………………………………………………………………….. 537

 

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο

Απόσπασμα από το βιβλίο: Προλεγόμενα

Quote

Προλεγόμενα

 Η έννοια Κοσμοθεωρία των Εθνών και συγγραφική προσέγγιση

Μέσα στον σκληρό πυρήνα του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται οι συγκλί­νουσες και αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες εθνική κοσμοθεωρία, έθνος, εθνι­κή ανεξαρτησία, εθνοκράτος, δημοκρατία, κοινωνική ελευθερία και πολιτική ελευθερία. Παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο των εννοιών αυτών είναι διαφο­ρετικό, ανάλογα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας, μορφικά είναι πανομοιότυπες για όλα τα έθνη. Η διαρκής διαχρονική πνευματι­κή και πολιτική τους ανάπτυξη συγκροτεί την Κοσμοθεωρία των Εθνών. Η κα­τίσχυσή της και η διεθνής σταθερότητα τον 21ο αιώνα συναρτάται, πρωτίστως, με την εμπέδωση της εθνικής ανεξαρτησίας ως θεμελιώδης κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων των εθνών και με την εκ του γεγονότος αυτού ανάπτυξη αντιη­γεμονικών εθνοκρατοκεντρικών συσπειρώσεων.

Η ανάλυση που ακολουθεί αμφισβητεί θεμελιωδώς τον μοντερνισμό και την καθαρότητα εννοιών, όπως αστικός πολιτισμός, φιλελευθερισμός, κο­μουνισμός και μύθοι ότι η πρόοδος και η τεχνολογία είναι επακόλουθο της με ιστορικούς όρους εφήμερης κυριαρχίας των ιδεολογικοϋλιστικών παραδο­χών. Αμφισβητείται έντονα, επίσης, η συσχέτιση των καθεστώτων έμμεσης αντιπροσώπευσης με τη δημοκρατία. Η αντιπαράθεση είναι κάθετη ως προς συγκεκριμένα ζητήματα: Τον εξοστρακισμό της μεταφυσικής από τη δημό­σια σφαίρα, τον μοντερνισμό, το τρίδυμο της καταστροφής των τελευταίων αιώνων υλισμός-ιδεολογία-διεθνισμός, τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος, που θεωρώ ως εγγενές χαρακτηριστικό των μοντερνιστικών πα­ραδοχών, την ευθύνη του μοντερνισμού για το αποικιοκρατικό φαινόμενο και την επί αιώνες καταλήστευση, αποσταθεροποίηση και τεχνητή διαίρεση του πλανήτη, τον ηγεμονισμό, τις νεοαποικιοκρατικές στρατηγικές, τον νεοηγεμο­νισμό, την ιδεολογική σύγκρουση του 20ού αιώνα και την ακόμη πιο βάρβαρη επεμβατική δραστηριότητα της μεταψυχροπολεμικής εποχής.

Προκαταρτικά ζητώ κατανόηση από τον αναγνώστη, καθώς μερικά κεντρι­κά σημεία κρίθηκε σκόπιμο αφενός ότι θα πρέπει να τονιστούν εμφατικά, αφε­τέρου ότι θα πρέπει να επαναδιατυπώνονται σε όποιες ενότητες ήταν αναγκαίο να φωτιστούν υπό μία άλλη οπτική γωνία. Ζητώ επίσης προκαταρτικά συγνώμη από αναρίθμητους καλόπιστους οπαδούς των ιδεολογικοϋλιστικών παραδοχών της ύστερης εποχής που τυγχάνει να θεωρώ θύματα και όχι θύτες. Η συγγραφι­κή προσέγγιση και συνολικότερα η επιστημολογία μου εδώ επηρεάζεται από το γεγονός ότι γίνεται μία, εκτιμώ, αναγκαία και μη εξαιρετέα ριζοσπαστική κριτική, που κινείται κόντρα στο ρέμα της συμβατικής σοφίας. Κεντρικά επι­χειρήματα απαιτείται να τονιστούν εμφατικά, να φωτιστούν και να αναφερθούν με το όνομά τους. Η επιστημολογία μου επηρεάστηκε επίσης από τη θέση μου ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους οι θαμώνες των ιδεολογικοπολιτικών εκπαιδευτηρίων από πολύ καιρό είναι (επι)στρατευμένοι στους υλιστικούς-ιδεολογικούς-διεθνιστικούς σκοπούς και στην επιστημονικά μεταμφιεσμένη ιδεολογική προπαγάνδα. Μου είναι αδιάφορες οι γνώμες τους, δεν ενδιαφέρει το πόσοι πολλοί είναι αριθμητικά, ποιοι τους αμείβουν και ποιες είναι οι ιδεολο­γίες τους. Συναφής είναι και η απόφασή μου να περιορίσω τις παραπομπές μου μόνο στα κείμενα εκείνα που θεωρώ απολύτως αξιόπιστα και έγκυρα.

Εκτιμώ πάντως ότι πολλά από τα ζητήματα γύρω από τα οποία περιστρέφεται η ανάλυσή μου περισσότερο ανοίγουν τη συζήτηση και λιγότερο την εξαντλούν. Τέτοια είναι, για παράδειγμα, ο κοσμοσυστημικός χαρακτήρας της Βυζαντινής Οικουμένης, η συγκρότηση-αυτοθέσμιση των εθνών εις πείσμα των υλιστικών καθεστώτων, η ανασταλτική επίδραση του αποικιοκρατικού φαινομένου στην ανοδική πορεία της θεμελίωσης των εθνικών-ανθρωπολογικών προϋποθέσεων των κοινωνικών οντοτήτων και η εφικτότητα της άμεσης δημοκρατίας σε εποχές υψηλής τεχνολογίας και άμεσης μετάδοσης μηνυμάτων και εικόνων.

Ιδιαίτερα όσον αφορά τον κοσμοσυστημικό χαρακτήρα της Βυζαντινής Οικουμένης, υποστηρίζω ότι πρόκειται ενδεχομένως για το πιο ενδιαφέρον ζήτημα της ιστορίας. Αφορά ευθέως και ζωτικά τις προϋποθέσεις διεθνούς οργάνωσης τον επερχόμενο 21ο αιώνα, εφόσον, βεβαίως, συντελεστεί αλλαγή κοσμοθεωρητικού παραδείγματος, που θα επέλθει με τη σταδιακή αποδυνά­μωση και τελική εξάλειψη των υλιστικών-διεθνιστικών δογμάτων. Έτσι μόνο μπορούν να επαναπροσανατολιστούν τα έθνη και ο κόσμος σε μία πορεία η αφετηρία της οποίας ήταν η κλασική εποχή και που συνεχίστηκε μέχρι και την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης. Ένα, δηλαδή, δύσκολο ταξίδι προς μία πολύ μακρινή Ιθάκη, που θα σταθεροποιεί τα έθνη και το εθνοκρατοκεντρικό σύστημα με την καλλιέργεια της δημοκρατίας, της κοινωνικής ελευθερίας και ενός κοσμοσυστημικού πνευματικού περιβάλλοντος αποδοχής της ετερότητας των άλλων εθνών και ειρηνικώ συναλλαγών. Αποτελεί βασικά τη μόνη επιλο­γή που εμποδίστηκε δραστικά τον 16ο αιώνα, όταν η επικράτηση του υλισμού οδήγησε στη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος ενδοκρατικά και διακρατικά. Προϋπόθεση αλλαγής κοσμοθεωρητικού παραδείγματος είναι η κατεδάφιση των υλιστικών τειχών γύρω από τη δημόσια σφαίρα για να εισ­ρεύσει ο πνευματικός κόσμος των πολιτών ως ο κυριότερος διαμορφωτικός παράγοντας, κάτι που ισχύει πλέον στα περισσότερα κράτη του κόσμου πλην μερικών καθεστώτων έμμεσης αντιπροσώπευσης στα κράτη της Δύσης.

Θα ήθελα να τονίσω πάντως ότι δεν εξαντλώ το ζήτημα του χιλιετούς βυ­ζαντινού φαινομένου. Οι πηγές μου εδώ είναι ελάχιστες και μόνο αυτές που έκρινα ότι είναι έγκυρες, αξιόπιστες και σχετικές με τα ερωτήματα που θέτω για τη θεμελιώδη κοσμοσυστημική δομή της Βασιλεύουσας Πόλης. Πλήθος πηγών και αναλύσεων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της παρούσας έρευνας με οδήγησαν στην απόφαση για εκπόνηση μιας ξεχωριστής μελέτης για την κοσμοσυστημική φυσιογνωμία αυτού του πολύ σημαντικού φαινομένου.

Η νεολογία αναφορικά με τον κεντρικό όρο Κοσμοθεωρία των Εθνών και τις συμπαρομαρτούσες έννοιες έθνοςδημοκρατίαπολιτική ελευθερίαεθνική κοσμοθεωρίαεθνική ανεξαρτησίαεθνοκράτος και εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα, σίγουρα ανοίγει τη συζήτηση παρά την κλείνει. Η πρόκληση για τους εθνομηδενιστές είναι ευθεία και κάθετη: Τους τοποθετεί στον μεταμοντέρνο κατήφορο προς τα Σόδομα και Γόμορρα και την Κοσμοθεωρία των Εθνών στον αντίποδά τους. Δεν τους χαϊδεύω αλλά τους προκαλώ και αυτό ήταν επιστη­μονικά και επιστημολογικά απόλυτα αναγκαίο. Αναγάγω την εθνική κοσμο­θεωρία ως αξονικής σημασίας έννοια για τη συγκρότηση της ανθρωπολογικής ετερότητας κάθε κοινωνικής οντότητας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της πορείας προς αντι­ηγεμονικές εθνοκρατοκεντρικές συσπειρώσεις που θα διασφαλίζουν ολοένα και μεγαλύτερη μελλοντική σταθερότητα και κοσμοσυστημική ενότητα του εθνοκρατοκεντρικού κόσμου. Αυτή η θέση και πάλι, αν και αυτονόητη υπό το πρίσμα μιας ορθολογιστικής ανάγνωσης των θεμελιωδών αρχών του διε­θνούς δικαίου, ανοίγει παρά κλείνει τη συζήτηση. Ο αναγνώστης, τέλος, ας μην παρασυρθεί από την αναγκαία και μη εξαιρετέα εμφατικότητα με την οποία ασκώ κριτική ενάντια στις υλιστικές-ιδεολογικές παραδοχές, οι οποίες ίσαμε τις έσχατες συνέπειές τους οδηγούν σε επιστροφή στο μέλλον των La Mettrie και μαρκήσιο de Sade, που προκαλεί ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα. Όσον με αφορά η κριτική μιας κατάστασης (μεταμοντέρνων) ανθρωπολογικών Σοδόμων και Γομόρρων είναι φυσιολογική και κατά τα άλλα η ανάλυσή μου θεωρώ ότι είναι περιγραφική και αξιολογικά ελεύθερη.

Γράφουμε το παρόν έχοντας πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι δισεκατομ­μύρια τόνοι χαρτιού κατασπαταλήθηκαν στην άγονη και άσκοπη ιδεολογική πάλη, που παγίδευσε ιδεολογικά-διεθνιστικοϋλιστικά τον κόσμο για πολλούς αιώνες. Δεκάδες εκατομμύρια διανοητές συνεχίζουν να είναι καταπλακωμέ­νοι από αυτούς τους τόνους (ιδεολογικού-προπαγανδιστικού) χαρτιού. Θλιβό­μαστε γι’ αυτούς, αλλά αναγκαστικά τους προσπερνούμε και τους αφήνουμε να μονολογούν μεταφυσικά. Εντέλει, από κάποιο σημείο και μετά η συγγρα­φή ενός κειμένου με επιστημονικές αξιώσεις (βάσιμες ή όχι, αυτό είναι άλλη υπόθεση που βρίσκεται υπό την αίρεση στοχαστικών ελέγχων) είναι ζήτημα γούστου και περιέργειας.

Όποιος έχει βρεθεί στην ακαδημαϊκή ζούγκλα γνω­ρίζει πως για να πεις κάτι ουσιαστικό πρέπει να θιγεί βαθύτατα ο ημιμαθής παρασιτισμός των φορέων επιστημονικά μεταμφιεσμένων ιδεολογικοπολιτι­κών εκλογικεύσεων. Από κάποια στιγμή και μετά κανείς αντιλαμβάνεται ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καμία διάθεση για επιστημονική συζήτηση. Θέλουν ακόμη και νεκρό –με τη βιολογική έννοια του όρου– όποιον ταράσσει τον αδρά αμειβόμενο παρασιτισμό της μακάριας ιδεολογικοπολιτικής ορθότητας και των αναιτιολόγητων ευέλικτων ιδεολογικοπολιτικών μεταστροφών. Τα λεφτά είναι πολλά και ο πόθος για ηδονές ασυγκράτητος. Η εντύπωση συχνά είναι ότι οι «κοινωνικές επιστήμες» είναι πασαρέλα καθωσπρεπισμού και ιδεολογικο­πολιτικής ορθότητας, πάνω στην οποία όσοι παρελαύνουν αμείβονται αδρά.

Παρέκκλιση από την επιστρατευμένη παρελαύνουσα ιδεολογικοπολιτική ορ­θότητα ενοχλεί όσους ωφελούνται, ηδονίζονται και εναλλάσσουν φίλους και εχθρούς, όπως τα πουκάμισά τους. Αντιλαμβάνεστε τι υπόληψη πρέπει να έχει κανείς γι’ αυτούς και πόσο πρέπει να τους υπολογίζει, όταν γράφει ένα κείμενο με επιστημονικές αξιώσεις.

Διευκρινίζω ότι το παρόν κείμενο απευθύνεται πρωτίστως στους πολίτες και σε εκλεκτούς συναδέλφους. Οι πρώτοι διαθέτουν κοινή λογική και γι’ αυτό το παρόν πόνημα θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο. Από τους δεύτερους αναμένω με ανυπομονησία σχόλια και κριτική.

Τέλος, σημειώνω ότι ετοιμάζω την κυκλοφορία παραπλήσιας εκδοχής του παρόντος κειμένου στην αγγλική γλώσσα.

 

Τίτλοι των δοκιμιακών σημειώσεων τέλους και σελίδα στην οποία παρατίθενται εντός του βιβλίου

 

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr[email protected]

 

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

 

 

 

Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για τον Michael Howard - Roundtable: Remembering Sir Michael Howard (1922-2019)

20 Μαρτίου, 2020

Π. Ήφαιστος, Ο Ιωάννης Καποδίστριας και οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις: Σχέσεις ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών στο σύγχρονο διεθνές σύστημα

20 Μαρτίου, 2020