Επανάσταση του 1821. Ελληνισμός και ελλαδικό κράτος. Δύο αιώνες αντιμαχίας, 1821-2021,  Γιώργος Κοντογιώργης

Επανάσταση του 1821. Ελληνισμός και ελλαδικό κράτος. Δύο αιώνες αντιμαχίας, 1821-2021, Γιώργος Κοντογιώργης

29.12.2020

Δημοσίευμα της Νέα Εγνατία-Καθημερινή Εφημερίδα της Καβάλας  στις 29.12.20  για το βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη, Ελληνισμός και ελλαδικό κράτος. Δύο αιώνες αντιμαχίας, 1821-2021.

«Η  δημιουργία του ελλαδικού απολυταρχικού κράτους το 1832, και μάλιστα ως θνησιγενούς προτεκτοράτου, σήμανε την ολοκληρωτική αποτυχία της ελληνικής επανάστασης και την εγκαινίαση μιας θανάσιμης αντιμαχίας με τον ελληνισμό, ο οποίος βίωνε αδιάκοπα από την αρχαιότητα έως τότε το ανθρωποκεντρικό γινόμενο της ελευθερίας, και μάλιστα στη φάση της οικουμένης. 

Η ελληνική επανάσταση του 1821 απέβλεπε όντως στην ανάκτηση του κράτους της οι κουμένης, την κοσμόπολη, με υπόβαθρο τις πόλεις/κοινά, δομημένες πολιτειακά με όχημα την εταιρική οικονομία και τη δημοκρατία. Το κράτος της απολυταρχίας αποτέλεσε εξαρχής ξένο σώμα στον κορμό του ελληνισμού και, ως εκ τούτου, έθεσε ένα προαπαιτούμενο προκειμένου να μην απορριφθεί: την αποβολή των ανθρωποκεντρικών του θεμελίων (των κοινών, της εταιρικής οικονομίας, της δημοκρατίας) από το σώμα της ελληνικής κοινωνίας και κατ’ επέκταση του κοσμοπολιτειακού του προτάγματος. Για να υλοποιηθεί όμως το ζητούμενο, προϋπετίθετο να διαρρήξει ο ελληνισμός τη σχέση του με τις αξιακές κληρονομιές του, να αποξενωθεί από το πολιτισμικό του έρμα και να επανεκκινήσει την ιστόρησή του με ρήτρα τις οφειλές του στον «δυτικό κανόνα». Εφεξής ο «Νεοέλληνας» εδιδάσκετο να βλέπει τον εαυτό του με τα μάτια του κράτους της απολυταρχίας και της διάδοχης συνταγματικής/αιρετής μοναρχίας, δηλαδή με την περιορισμένη) οπτική του μεταφεουδαλικού ανθρώπου. Τα πεπραγμένα του ελλαδικού κράτους κυριαρχούνται από την εν λόγω αντιμαχία που απέληξε στην εκρίζωση των θεμελίων της ελληνικής ανθρωποκεντρικής οικουμένης και συνακόλουθα στην ολοκληρωτική εξαφάνιση του μείζονος ελληνισμού. Ακριβώς επειδή το εν λόγω κράτος αποτέλεσε εξαρχής ξένο σώμα προς την ανθρωποκεντρική ιδιοσυστασία της ελληνικής κοινωνίας, μεθαρμόσθηκε ταχέως σε ένα εκφυλιστικό ομοίωμα του δυτικού «παραδείγματος» και εντέλει σε ένα ιδιότυπο καθεστώς, οριζόμενο από την έννοια της κομματοκρατίας. 

Η τελευταία αναλαμπή της απεχθούς αυτής εκδοχής της αιρετής μοναρχίας θα επανακάμψει στη διάρκεια της «μεταπολίτευσης», οπότε θα επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου δήωση της ελληνικής κοινωνίας και παράλληλα στη στοχοποίηση των πολιτιστικών της κληρονομιών που στοιχειοθετούν την πολιτική της ετερότητα και στο βάθος τον αντιστασιακό της χαρακτήρα. Οπωσδήποτε, η ιστόρηση των πεπραγμένων του ελληνισμού με μέτρο τα πεπραγμένα του έθνους αντί του κράτους είναι από μόνη της ικανή να φωτίσει τις εξελίξεις μετά την Επανάσταση και στο βάθος τα αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας στο πλαίσιο του κράτους έθνους. 

Κατά τούτο, η διερώτηση για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας διέρχεται από την εναρμόνισή της με τις ανθρωποκεντρικές καταβολές του ελληνικού κόσμου, με πρώτη τη μεταβολή πολιτείας, δηλαδή με την απόσειση της νεοτερικής αιρετής μοναρχίας και την εφαρμογή της δημοκρατικής αρχής που αποτέλεσε το διαρκές ιδίωμα του ελληνισμού μέχρι το τέλος της τουρκοκρατίας, ως μόνη ικανή συνθήκη επαναφοράς της πολιτικής στο κοινό συμφέρον».

31.12.2020

Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης αναλύει και τεκμηριώνει πώς η 200 χρόνων αντιμαχία κράτους – έθνους αποδόμησε τον ελληνισμό και τη δυνατότητα η Ελλάδα να αποκτήσει οικουμενική οντότητα 

«Αυτό που συνέβη με την ελληνική επανάσταση δεν είναι μόνο ένα εθνικό ζήτημα, έχει να κάνει με την γενικότερη εξέλιξη του κόσμου»

Την χαμένη ευκαιρία του ελληνισμού να επικρατήσει ως σκέψη και πολιτική – οικονομική πρακτική έναντι  του  δυτικού  απολυταρχικού  μοντέλου,  εξετάζει  στο νέο του βιβλίο «Ελληνισμός και Ελληνικό κράτος – Δύο αιώνες αντιμαχίας, 1821 – 2021» ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, πρ. πρύτανης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας Γιώργος Κοντογιώργης.

Ο ίδιος αναλύει τον «Γουναρικό» τρόπο λειτουργίας του ελληνικού κράτους που αποποιείται τις ιστορικές του ρίζες και αναφορές και εγκαταλείπει την σκέψη της μεγάλης ιδέας για τον ελληνισμό, εμφυτεύοντας στην ελληνική κοινωνία τα πρότυπα σκέψης και λειτουργίας των δυτικών κοινωνιών, που σύμφωνα με τον ίδιο, απείχαν παρασάγγας από το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού που μεταλαμπαδεύσαμε στην Ευρώπη.

Αν είχε επικρατήσει με την ελληνική επανάσταση ο ελληνικός κόσμος, θα ήταν διαφορετική η εικόνα του δυτικού κόσμου

«Είναι ένας απολογισμός ο οποίος ανάγεται σε μία μεγάλη εικόνα της ιστορίας η οποία εικόνα έχει καταγραφεί από μένα με τόμους, ένα μεγάλο εκδοτικό εγχείρημα όπου επιγράφεται το ελληνικό κοσμοσύστημα, του οποίου οι δύο τελευταίοι τόμοι κυκλοφόρησαν σχετικά πρόσφατα, ενώ υπό έκδοση είναι ακόμη ένας τόμος. Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο μίας εντελώς διαφορετικής προσέγγισης, η οποία συνδέεται επίσης με την γενικότερη ιστορία του κόσμου. Αυτό που συνέβη με την ελληνική επανάσταση δεν είναι μόνο ένα εθνικό ζήτημα, έχει να κάνει με την γενικότερη εξέλιξη του κόσμου. Με αλλά λόγια, αν είχε επικρατήσει έστω την τελευταία στιγμή δηλαδή, με την ελληνική επανάσταση ο ελληνικός κόσμος, θα ήταν διαφορετική και η εικόνα του σημερινού δυτικού κόσμου. Δεδομένου ότι η ελληνική επανάσταση δε πέτυχε τον σκοπό της και όπως διατείνομαι ηττήθηκε παταγωδώς, ξεκίνησε με σκοπό να υποκαταστήσει και να διαδεχθεί την Οθωμανική αυτοκρατορία, να συγκροτήσει δηλαδή ένα κράτος που θα ήταν ισοδύναμο με το μέγεθος του ελληνισμού της εποχής του 19ου αιώνα και κατάντησε εκφυλισμένη μια επανάσταση της Πελοποννήσου, αυτό καθεαυτό το γεγονός άλλαξε τον ρου, όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας».

Οι δύο δρόμοι

«Το λέω αυτό, διότι είχαμε δύο δρόμους μετάβασης στην σύγχρονη εποχή, ο ένας ήταν ο ελληνικός δρόμος που ουσιαστικά γεννήθηκε στο Βυζάντιο και που είναι και ο γεννήτορας του δυτικού δρόμου γιατί προσάρτησε την φεουδαρχία στην οποία βρισκόταν, δηλαδή στην αφάνεια που βρισκόταν ο δυτικός κόσμος και την έφερε στον ανθρωποκεντρισμό, δηλαδή σε κοινωνίες με ελευθερία. Η διαφορά ήταν η εξής, αν επικρατούσε ο ελληνικός δρόμος, σήμερα θα ζούσαμε σε ένα άλλο κράτος που λέγεται Κοσμόπολη, που έχει εσωτερική πολυσημία και δημοκρατία, δημοκρατία στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο. Επικράτησε ο δυτικός δρόμος που δε μπορούσε να κρατήσει αυτό το βάρος αυτής της δημοκρατικής εξέλιξης που καταγινόταν με το να αποτινάξει την φεουδαρχία, την δουλοπρέπεια και να συγκροτήσει κοινωνίες με ατομική ελευθερία. Δηλαδή, να ξεκινήσει από τη αφετηρία που ξεκίνησε ο ελληνικός κόσμος πριν από τον Σόλωνα, τον 8ο αιώνα π.Χ.».

Ο ελληνικός κόσμος επί καθεστώς εθνικής κατοχής που ηγεμόνευε σε τρεις αυτοκρατορίες

«Χάθηκε η ευκαιρία να αναδείξει  ο  ελληνισμός  τον  οικουμενικό χαρακτήρα και να τον μετακενώσει  και  στον  υπόλοιπο κόσμο με αφετηρία την Ευρώπη  που  γέννησε  το  Βυζάντιο. Σήμερα,  μετά  την  εμφύτευση στην    καρδιά    του    ελληνικού κόσμου  αυτής  της  δεσποτικής δύσης, για να μας σώσει, όπως λέει, όλη η προβληματική που γίνεται είναι πως θα δοξάσουμε την ιστορία των 200 χρόνων από  την  επανάσταση  με  βάση τα  πεπραγμένα  του  κράτους. Και  λέω  εγώ  με  το  φτωχό  μου μυαλό, είναι δοξαστικός αυτός ο  ρόλος  του  κράτους,  επειδή πήρε την Ελλάδα από την Πελοπόννησο και την έφτασε μέχρι τον Έβρο; Εάν συνεκτιμήσουμε τι ήταν ο ελληνικός κόσμος επί καθεστώς εθνικής κατοχής που ηγεμόνευε σε τρεις αυτοκρατορίες, οικονομικά, είχε την ηγεσία της εκκλησίας, πολιτικά ζούσε μέσα στα κοινά με όρους δημοκρατίας, είχε και οικονομικό δημοκρατικό σύστημα, που είχε μία αστική, μία πνευματική τάξη, που ήταν στην διαχρονία της με οικουμενικά χαρακτηριστικά, με τρομερή επιρροή. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο ελληνικός κόσμος είχε πριν την επανάσταση πληθυσμό μεγαλύτερο από ότι είχε η Μεγάλη Βρετανία και σήμερα παραμένει στο ίδιο μέγεθος. Τη στιγμή που η Μ. Βρετανία είναι στα 70 εκ., η Τουρκία πάνω από 80 εκ. και το ερώτημα είναι τι έγινε όλος αυτός ο ελληνισμός; Γιατί δεν ολοκληρώθηκε όλη αυτή η μεγάλη πραγματικότητα του ελληνισμού, δηλαδή η εθνική ολοκλήρωση;».

Η μεγάλη ιδέα και οι «Γουναριστές»

«Το να ιστορεί κάποιος τα πεπραγμένα του  ελληνισμού αυτά  τα  200  χρόνια  με  βάση το  τι  έκανε  το  κράτος,  υποκρύπτει και την θέληση να μας πουν  ότι  το  πεδίο  σύγκρισης μας  είναι  η  δύση,  το  απολυταρχικό  κράτος,  το  οποίο  μας εμφύτευσαν.   Στο όνομα   του εξευρωπαϊσμού, δηλαδή της εφαρμογής της απολυταρχίας, κατάργησαν  και το  δημοκρατικό  κοινό  και  τη  δημοκρατία μέσα  στο  κοινό  και  αποδόμησαν τον μείζονα ελληνισμό και τα ιστορικά θεμέλια πάνω στα οποία  δημιουργήθηκε  ο  ελληνικός πολιτισμός αλλά και τον μείζονα   ελληνισμό.   Η   συρρίκνωση   είναι   δραματική   και οφείλεται  ευρέως  και  σε  αυτό το  κράτος  που  κατήργησε  τα θεμέλια  αυτού  του  ιστορικού ελληνισμού, κατήργησε τον ίδιο τον ελληνισμό, τον εγκατέλειψε, δεν ενδιαφερόταν ποτέ για  τη  λεγόμενη  μεγάλη  ιδέα, το έχει αποδείξει άλλωστε, είναι   όλοι   τους   «Γουναριστές» και   συγχρόνως   διδάσκει   ότι εμείς  δεν  έχουμε  σχέση  με  το ιστορικό  μας  παρελθόν,  διότι δεν  ήμασταν  έθνος,  την  στιγμή που οι πηγές βοούν και μας λένε  ακριβώς  ότι  ο  ελληνικός κόσμος  μεταβίβασε στη δύση εκτός  από  τα  θεμέλια  του  και την  πολιτική  και  πολιτισμική έννοια του έθνους. Οι περισσότεροι  από  αυτούς  τους  ιστορικούς λένε ότι το ελληνικό έθνος γεννιέται  στο  τέλος  του  Βυζαντίου, άρα πολύ πριν γεννηθεί στην   Ευρώπη.  Στην   Ευρώπη υπήρχε φεουδαρχία τότε, 200-300   άνθρωποι   δημιούργησαν  την έννοια του διαφωτισμού, δηλαδή την σκέψη για το πώς θα απαλλαγούν από την φεουδαρχία και θα δημιουργήσουν τις κοινωνίες με ελευθερία. Και εμείς πρέπει να δεχθούμε ότι είμαστε ό,τι μας διδάσκουν τα μάτια των άλλων».

Δημοσίευματα της Νέα Εγνατία-Καθημερινή Εφημερίδα της Καβάλας.

 

Η αλήθεια στα γεγονότα - Καλεσμένος ο Παναγιώτης Ήφαιστος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - EURO Channel (video)

31 Δεκεμβρίου, 2020

O πολιτικός ηγέτης στον ελληνικό κόσμο, της Ευαγγελίας Κοζυράκη

31 Δεκεμβρίου, 2020